قرآن
ﯹ
ﱕ
ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ٢٧ ٢٧ ﭢ ﭣ
ﭤ ﭥ ﭦ ﭧ ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ ٢٨ ٢٨ ﭭ
ﭮ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ٢٩ ٢٩ ﭸ ﭹ
ﭺ ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ﮂ ﮃ ٣٠ ٣٠ ﮅ
ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ﮏ ٣١ ٣١
ﯺ
ﮚ ﮛ ٤ ٤ ﮝ ﮞ ٥ ٥ ﮠ ﮡ ﮢ ٦ ٦ ﮤ
ﮥ ﮦ ٧ ٧ ﮨ ﮩ ﮪ ٨ ٨ ﮬ ﮭ ﮮ
٩ ٩ ﮰ ﮱ ﯓ ١٠ ١٠ ﯕ ﯖ ﯗ ١١ ١١ ﯙ ﯚ ﯛ
١٢ ١٢ ﯝ ﯞ ١٣ ١٣ ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ ﯤ ١٤ ١٤ ﯦ ﯧ
ﯨ ١٥ ١٥ ﯪ ﯫ ﯬ ١٦ ١٦ ﯮ ﯯ ﯰ
١٧ ١٧ ﯲ ﯳ ﯴ ١٨ ١٨ ﯶ ﯷ ﯸ ١٩ ١٩
وَمِنَ ٱلَّيۡلِ فَٱسۡجُدۡ لَهُۥ وَسَبِّحۡهُ لَيۡلٗا طَوِيلًا ٢٦
تعبیر نماز به سجده، بیانگر این امر است که چنین نمازی، بهترین نماز است؛ زیرا اشاره دارد به اینکه شب زمان خضوع و فروتنی است. بقاعی: 21/ 157.
پرسش: چرا برای بیان نماز، سجده ذکر شد؟
وَمِنَ ٱلَّيۡلِ فَٱسۡجُدۡ لَهُۥ وَسَبِّحۡهُ لَيۡلٗا طَوِيلًا ٢٦
یعنی: شب زیاد سجده کن. این امر فقط با نمازِ زیاد عملی میشود. سعدی: 903.
پرسش: نحوۀ تشویق آیه بر کثرت نماز شب را توضیح دهید.
نَّحۡنُ خَلَقۡنَٰهُمۡ وَشَدَدۡنَآ أَسۡرَهُمۡۖ وَإِذَا شِئۡنَا بَدَّلۡنَآ أَمۡثَٰلَهُمۡ تَبۡدِيلًا ٢٨
﴿نَّحۡنُ خَلَقۡنَٰهُمۡ﴾ یعنی: آنان را از عدم پدید آوردیم. ﴿وَشَدَدۡنَآ أَسۡرَهُمۡ﴾ یعنی: آفرینش آنان را چنان با اعصاب و رگها و نیروهای ظاهری و باطنی، محکم و کامل کردیم که میتواند هر کاری را که بخواهد انجام دهد. ذاتی که آنان را بر این حالت آفریده باشد به طریق اولی میتواند آنان را بعد از مرگشان دوباره زنده کند تا جزای اعمالشان را به آنان بدهد. سعدی: 903.
پرسش: نحوۀ استدلال به زندگی دنیا بر رستاخیز روز قیامت را بیان کنید؟
إِنَّ هَٰذِهِۦ تَذۡكِرَةٞۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلٗا ٢٩ وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمٗا ٣٠
در عبارت ﴿فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلٗا﴾ انتخاب راه به سوی الله تعالی، بر ارادۀ انسان و در عبارت ﴿وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ﴾ ارادۀ بنده به ارادۀ الله تعالی مقید شد. این مطلب، بیانگر ایمان به تقدیر است. شنقیطی: 8/ 399.
پرسش: کدام یک از ارکان ایمان در دو آیۀ فوق بیان شده است؟
وَٱلۡمُرۡسَلَٰتِ عُرۡفٗا ١ فَٱلۡعَٰصِفَٰتِ عَصۡفٗا ٢ وَٱلنَّٰشِرَٰتِ نَشۡرٗا ٣ فَٱلۡفَٰرِقَٰتِ فَرۡقٗا ٤ فَٱلۡمُلۡقِيَٰتِ ذِكۡرًا ٥
طولانیکردن قسم باعث تشویق شنونده برای پذیرش امری است که بر آن سوگند یاد شده است. ابن عاشور: 39/ 419.
پرسش: چرا سوگند در این سوره طولانی شد؟
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا يَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِ ١٤
یعنی: امری است که باید در مورد آن سوال کرد و آن را بزرگ داشت؛ قطعاً الله که این روز را بزرگ داشته است از آن بزرگتر است و هیچ یک از مخلوقات نمیتواند به او علم حاصل کند؛ زیرا هیچ مانندی ندارد. بقاعی: 21/ 170.
پرسش: سوال مذکور در آیه بر چه امری دلالت دارد؟
وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ١٥
عذاب تکذیبکنندگان در آیات سوره تکرار شده است؛ زیرا این عذاب را بر اساس تکذیب آنان میانشان تقسیم کرده است؛ یعنی هر تکذیبکنندهای عذابی غیر از عذابِ دیگری دارد. قرطبی: 21/ 501- 502.
پرسش: چرا عذاب تکذیبکنندگان در سوره تکرار شده است؟