قرآن
ﮢ
ﱉ
ﭙ ﭚ ﭛ ﭜ ﭝ ٥٦ ٥٦ ﭟ
ﭠ ﭡ ﭢ ﭣ ﭤ ﭥ
ﭦ ٥٧ ٥٧ ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ
ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ
ﭹ ﭺ ٥٨ ٥٨ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ
ﮀ ﮁ ﮂ ﮃ ٥٩ ٥٩ ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ
ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ
ﮖ ﮗ ٦٠ ٦٠ ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ
ﮟ ﮠ ﮡ ﮢ ﮣ ﮤ ﮥ ﮦ
ﮧ ٦١ ٦١ ﮩ ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ
ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ ٦٢ ٦٢
ﯜ ﯝ ﯞ ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ ﯤ ﯥ
ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ ﯪ ﯫ ٦٣ ٦٣ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ
ﯱ ﯲ ﯳ ﯴ ﯵ ﯶ ﯷ ﯸ ﯹ ٦٤ ٦٤
فَأُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ عَذَابٞ مُّهِينٞ ٥٧
این عذاب بر اثر شدّت و دردی که دارد و نیز بدین سبب که به دلها رسوخ میکند، آنان را بسیار خوار و ذلیل میگرداند. به سزای اینکه پیامبران و آیات الهی را به تمسخر گرفتند، الله تعالی آنان را با عذاب خوار و رسوا میکند. سعدی: 543.
پرسش: مجرمان چگونه به جزایی از جنس اعمالشان میرسند؟
وَٱلَّذِينَ هَاجَرُواْ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوٓاْ أَوۡ مَاتُواْ لَيَرۡزُقَنَّهُمُ ٱللَّهُ رِزۡقًا حَسَنٗاۚ
از کسانی که در راه الله هجرت میکنند، سپس کشته میشوند یا میمیرند، نام برده شد تا ارزش و جایگاه هجرت را اعلام کند. ابن عاشور: 17/ 309.
پرسش: چرا سخن از مهاجران در راه الله شد با وجود اینکه آنان در زمره مؤمنانی هستند که در آیات قبلی توصیف شدند؟
وَٱلَّذِينَ هَاجَرُواْ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوٓاْ أَوۡ مَاتُواْ لَيَرۡزُقَنَّهُمُ ٱللَّهُ رِزۡقًا حَسَنٗاۚ وَإِنَّ ٱللَّهَ لَهُوَ خَيۡرُ ٱلرَّٰزِقِينَ ٥٨
الله تعالی میفرماید: کسانی که از سرزمین و خویشاوندانشان جدا شدند و آنها را به منظور کسب رضایت الهی و عبادت او و جهاد علیه دشمنانش رها کردند، سپس در همان حالت کشته شدند یا مردند، قطعا الله روز قیامت، در باغهای بهشت، روزی با شرافتی به آنان میبخشد. طبری: 18/ 673.
پرسش: در چه صورتی ترک وطن، کار نیکی به شمار میرود؟
ذَٰلِكَۖ وَمَنۡ عَاقَبَ بِمِثۡلِ مَا عُوقِبَ بِهِۦ ثُمَّ بُغِيَ عَلَيۡهِ لَيَنصُرَنَّهُ ٱللَّهُۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٞ ٦٠
﴿إِنَّ ٱللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٞ﴾: اگر گفته شود: این دو صفت چه تناسبی با عقوبت دارند؟ به دو صورت پاسخ میدهیم: 1. بیان دو صفت مذکور نشان میدهد که بخشش بهتر از مجازات است؛ گویی به عفو و بخشش تشویق شده است. 2. اگر کسی به اندازهای که بر او ستم شده است، جنایتکار را مجازات کند، الله تعالی او را میبخشد. ابن جزی: 2/ 62.
پرسش: چرا آیه فوق، با دو صفت «عفو» و «غفور» ختم شد؟
ذَٰلِكَۖ وَمَنۡ عَاقَبَ بِمِثۡلِ مَا عُوقِبَ بِهِۦ ثُمَّ بُغِيَ عَلَيۡهِ لَيَنصُرَنَّهُ ٱللَّهُۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٞ ٦٠
این صفت ذاتی و همیشگی الله است که در تمامی اوقات، بندگانش را میبخشد و عفو میکند؛ پس برای شما ای ستمدیدگانی که مورد جنایت قرار گرفتهاید! شایسته است که ببخشید و درگذرید؛ تا الله تعالی همانگونه که با بندگانش رفتار میکنید، با شما معامله کند: ﴿فَمَنۡ عَفَا وَأَصۡلَحَ فَأَجۡرُهُۥ عَلَى ٱللَّهِۚ﴾ [الشورى: 40]؛ «پس هر کس که درگذرد، و اصلاح (و آشتی) کند، پاداش او بر الله است.» سعدی: 543.
پرسش: توصیف الله به دو صفت ﴿عَفُوٌّ﴾ و ﴿غَفُورٞ﴾ چه نتیجهای دارد؟
ذَٰلِكَ بِأَنَّ ٱللَّهَ يُولِجُ ٱلَّيۡلَ فِي ٱلنَّهَارِ وَيُولِجُ ٱلنَّهَارَ فِي ٱلَّيۡلِ وَأَنَّ ٱللَّهَ سَمِيعُۢ بَصِيرٞ ٦١
نصرت و یاری باعث میشود که دشمن بر طرف مقابل خود مسلط گردد یا در میدان کارزار یکی از دو لشکر بر دیگری چیره شود. الله تعالی برای این مورد، چیرهساختن مدت روز بر مدت شب در برخی از فصول سال و چیرهساختن مدت شب بر مدت روز در فصول دیگر سال را مثال زده است. ابن عاشور: 17/ 314.
پرسش: حالت مردم همواره تغییر میکند؛ برخی پیروز میشوند و برخی شکست میخورند. آیه این موضوع را چگونه به تصویر کشیده است؟
وَأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡعَلِيُّ ٱلۡكَبِيرُ ٦٢
یکی از نشانههای عظمت و بزرگی الله این است که هدف از تمامی عبادات انجامشده توسط ساکنان آسمانها و زمین، تکبیر، تعظیم، شکوه و گرامیداشتِ او تعالی است و به همین سبب، تکبیر، شعار و نشانۀ عبادتهای مهم و بزرگ؛ مانند نماز و ... قرار گرفته است. سعدی: 544.
پرسش: چرا تکبیر نشانۀ عبادتهای مهم است؟