قرآن

﴿إِنَّهُمۡ أُنَاسٞ يَتَطَهَّرُونَ﴾ این سخن را برای تمسخر لوط و مومنان و پاکیزگی آنان از فواحش و برای افتخار به ناپاکی خودشان گفتند؛ چنان‌که برخی افرادِ نابه‌کار و پست هنگامی که از سوی صالحان مورد پند و اندرز قرار می‌گیرند می‌گویند: این پارسا را از ما دور کنید، ما را از دست این زاهد آزاد کنید. قاسمی: 5/ 139.
پرسش: تغییر معیارها از دیدگاه برخی، چه نشانه‌ای دارد؟

امام شمس الدین ابن قیم می‌گوید: این سخن قوم لوط که گفتند: ﴿أَخۡرِجُوهُم مِّن قَرۡيَتِكُمۡۖ إِنَّهُمۡ أُنَاسٞ يَتَطَهَّرُونَ﴾ از جنس سخنی است که الله تعالی در مورد خندق‌داران (اصحاب اُخدود) بیان می‌فرماید: ﴿وَمَا نَقَمُواْ مِنۡهُمۡ إِلَّآ أَن يُؤۡمِنُواْ بِٱللَّهِ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡحَمِيدِ٨﴾ [البروج: 8] «و هیچ ایرادی از آنان نگرفتند، جز این‌که به اللهِ پیروزمندِ ستوده ایمان آورده بودند» مشرک نیز فقط به سبب توحیدِ موحّد و این‌که آن را با شرک درنمی‌آمیزد با او دشمنی می‌کند. بدعتگذار نیز فقط به این سبب با اهل سنّت دشمنی می‌کند که از رسول الله ج پیروی می‌کند و سنت رسول الله ج را با آرای افراد و سایر امور مخالف آلوده نمی‌گرداند. بنابراین انسان موحّد و پیرو رسول اگر در برابر دشمنیِ مشرکان و بدعتگذاران، صبر پیشه کند برایش بهتر، سودمند‌تر و آسان‌تر است از این‌که به سبب موافقت با مشرکان و بدعتگذاران، در برابر دشمنی الله و رسولش صبر کند. قاسمی: 5/ 141.
پرسش: مومن چه واکنشی در برابر استهزای تمسخرکنندگان دارد؟

بَخْس به معنای نقص است و بخس در کالا عبارت است از نسبت‌دادن عیب و بی‌میل کردن دیگران از آن، یا فریبکاری در قیمت و به‌کاربردن حیله در افزودن بر پیمانه یا کاستن از آن. تمام این موارد، مصادیق خوردنِ مال به باطل هستند و در تمام امت‌های پیشین توسط رسولان از انجام آن‌ها نهی شده است. قرطبی:١٠/ ٣٣٣.
پرسش: بَخس در کالا چگونه صورت می‌گیرد؟

﴿وَلَا تُفۡسِدُواْ فِي ٱلۡأَرۡضِ﴾ یعنی: با کفر و ستم، ﴿بَعۡدَ إِصۡلَٰحِهَا﴾ یعنی: پس از این‌که پیامبران و پیروان صالحِ آنان که به شریعت پیامبران عمل می‌کنند، با برپایی پیمانه و ترازو و حدود و احکام، زمین و ساکنان آن را اصلاح کردند. قاسمی: 5/ 147.
پرسش: شدیدترین نوع فسادکاری بر روی زمین چیست؟

از ابن عباس ب نقل شده است که: ﴿وَلَا تَقۡعُدُواْ بِكُلِّ صِرَٰطٖ تُوعِدُونَ﴾ صراط یعنی راه؛ مردم را از رفتن نزد شعیب ÷ می‌ترساندند... می‌گوید: بر سر راه می‌نشستند، و به کسانی که از کنارشان می‌گذشتند می‌گفتند: شعیب بسیار دروغگوست، مبادا شما را از دین‌تان گمراه سازد. طبری: 12/ 557.
پرسش: وجه اشتراکی میان راه‌های قدیمی و امروزی تخریب و بدنامی دعوتگران و بازداشتن از آن‌ها وجود دارد. این مطلب را توضیح دهید.

شعیب ÷ آنان را از راهزنیِ حسی و معنوی نهی می‌کرد؛ ﴿وَلَا تَقۡعُدُواْ بِكُلِّ صِرَٰطٖ تُوعِدُونَ﴾ یعنی: مردم را در صورتی که اموال‌شان را به شما ندهند به قتل تهدید می‌کنید... ﴿وَتَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ مَنۡ ءَامَنَ بِهِۦ وَتَبۡغُونَهَا عِوَجٗا﴾ یعنی: دوست دارید که راه الله کج و منحرف باشد. ابن کثیر: 2/ 222.
پرسش: راهزنی دو نوع دارد، این دو نوع چیست؟

یعنی با نعمت‌هایی که به شما ارزانی داشت بر همسران و فرزندان و سلامتی شما افزود، و شما را به وبا که یکی از بیماری‌های کشنده و کم‌شدن افراد است مبتلا نکرد و دشمنی نابودگر بر شما مسلط نگرداند، و شما را در زمین پراکنده و متفرق قرار نداد، بلکه با گردآوردن شما در یک‌جا و ارزانی‌داشتن روزی و فراوانی نسل، به شما نعمت بخشید. سعدی: 296.
پرسش: آیه به شماری از نعمت‌ها اشاره دارد. این مطلب را توضیح دهید.