قرآن

مال حرام را سُحت (نابودکننده) نامید؛ زیرا طاعات را از بین می‌برد و از بیخ برمی‌کند... بنابر قولی: به این سبب سُحت نامیده شد که مُروّت و انسانیت انسان را از بین می‌برد. قرطبی: 7/ 485.
پرسش: چرا مال حرام، سُحت نامیده شد؟

سخنانی را که در گوش‌ها و دل‌های‌شان داخل می‌شود به عنوان غذای دل‌ها، و غذایی را که در دهان و شکم‌های‌شان داخل می‌شود به عنوان غذای بدن‌های‌شان ذکر کرد؛ زیرا دو غذای ناپاک هستند: کذب و سُحت. ابن تیمیه: 2/ 475- 476.
پرسش: الله تعالی در این آیه دو نوع از غذاهایی را که یهودیان استفاده می‌کنند نام برد؛ آن‌ها را بیان کنید.

ربّانیون کسانی هستند که با علم بر مردم حکومت می‌کنند و آنان را قبل از علوم بزرگ، با علوم کوچک پرورش می‌دهند... مجاهد می‌گوید: ربّانیون بالاتر از علما قرار دارند. قرطبی: 7/ 495.
پرسش: مسلمان چگونه ربّانی می‌شود؟

﴿فَلَا تَخۡشَوُاْ ٱلنَّاسَ وَٱخۡشَوۡنِ وَلَا تَشۡتَرُواْ بِ‍َٔايَٰتِي ثَمَنٗا قَلِيلٗا﴾: «از مردم نترسید و از من بترسید، و آیاتم را به بهایی ناچیز نفروشید»؛ یعنی به خاطر متاع اندک دنیا، حق را پنهان نکنید و باطل را آشکار ننمایید. هرگاه عالم از این آفت‌ها سالم بماند او توفیق یافته و خوشبخت گشته است. توفیق و سعادت وی در این است که تمام تلاش خود را در راه علم و تعلیم بکار گیرد، و بداند علمی که دارد الله به وی عطا کرده، و او را پاسدار آن قرار داده و بر آن گواه نموده است. و باید از پروردگارش بترسد. و نباید ترس از مردم او را از انجام آنچه باید انجام دهد باز دارد و دنیا را بر دین ترجیح دهد. در مقابل، نشانه شقاوت و بدبختی عالم این است که همواره وقتِ خود را به بطالت و بیکاری سپری کند، و آنچه را که بدان دستور یافته است انجام ندهد، و به آنچه که به صورت امانت به او سپرده شده است توجه نکند، و آن را ضایع نماید و دین را به دنیا بفروشد. سعدی: 233.
پرسش: بر اساس آیه تفاوت میان عالم ربّانی و عالم غیر ربّانی را بیان کنید؟

نفس در برابر نفس قرار دارد؛ هر چند قاتل، رئیسی مطاع و از قبیله‌ای شریف، و مقتول بازاری‌ای تازه‌کار باشد؛ یا این‌که قاتل کبیر و مقتول صغیر باشد، یا قاتل ثروتمند و مقتول فقیر باشد، یا قاتل عربی و مقتول غیر عربی باشد، یا قاتل هاشمی و مقتول قریشی باشد. این آیه عمل اهل جاهلیت را رد می‌کند. ابن تیمیه: 2/ 482.
پرسش: این مطلب را توضیح دهید که امنیت زمانی محقق می‌شود که عدالت در مورد همه یکسان رعایت شود.

گذشتن از قصاص واجب بر ظالم – یعنی عفو قصاص- را کفارۀ گذشت‌کننده قرار داد، اما قصاص‌گرفتن کفاره‌اش نیست؛ بنابراین عفو برای عفوکننده از قصاص بهتر است؛ زیرا مصیبت‌هایی که به او رسیده است کفارۀ گناهانش می‌شود و به سبب صبر در قبال آن‌ها پاداش می‌گیرد و به سبب خوشنودی از آن‌چه الله برایش مقدر کرده است درجه‌اش بالا می‌رود. ابن تیمیه: 2/ 481.
پرسش: بر اساس آیه توضیح دهید که عفو بهتر از قصاص است.

شاید توصیف آنان به اوصاف سه‌گانه، از جنبه‌های مختلف باشد؛ یعنی به سبب این‌که احکام الله را انکار کردند، کافر نامیده شدند؛ به سبب این‌که حکم را در غیر محلش قرار دادند ظالم، و به سبب این‌که از حق خارج گشتند، فاسق نامیده شدند. آلوسی: 6/ 430.
پرسش: چرا الله تعالی کسانی را که بر غیر شریعت حکم می‌کنند «کافر، ظالم و فاسق» نامید؟