قرآن
ﮐ
ﰽ
ﭜ ﭝ ٨٠ ٨٠ ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ ﭣ ﭤ
ﭥ ﭦ ﭧ ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ ﭰ
ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ
٨١ ٨١ ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ﮂ ﮃ ﮄ
ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ ٨٢ ٨٢ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ
ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ ﮘ ﮙ ﮚ
ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ ﮢ ﮣ
ﮤ ﮥ ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ ٨٣ ٨٣
ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ ﯗ
ﯘ ﯙ ﯚ ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ
ﯣ ﯤ ٨٤ ٨٤ ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ ﯪ ﯫ
ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ﯱ ﯲ ﯳ ﯴ ﯵ ﯶ ﯷ
ﯸ ﯹ ﯺ ﯻ ﯼ ﯽ ٨٥ ٨٥ ﯿ ﰀ ﰁ ﰂ
ﰃ ﰄ ﰅ ﰆ ﰇ ﰈ ﰉ ﰊ ﰋ ﰌ ﰍ ﰎ ٨٦ ٨٦
أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ ٱلۡقُرۡءَانَۚ
یکی از فواید تدبر در کتاب الله تعالی این است که بنده را به درجۀ یقین میرساند. سعدی: 190.
پرسش: فایدۀ مورد انتظار از تدبر در قرآن کریم چیست؟
أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ ٱلۡقُرۡءَانَۚ وَلَوۡ كَانَ مِنۡ عِندِ غَيۡرِ ٱللَّهِ لَوَجَدُواْ فِيهِ ٱخۡتِلَٰفٗا كَثِيرٗا ٨٢
این آیه و آیۀ ﴿أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ ٱلۡقُرۡءَانَ أَمۡ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقۡفَالُهَآ﴾ [محمد: 24]؛ «آیا در قرآن تدبّر نمیکنند یا قفلها[ی غفلت] بر دلهایشان نهاده شده است؟» بر وجوب تدبر در قرآن به هدف شناخت معنایش دلالت دارند. قرطبی: 6/ 477.
پرسش: تدبر در قرآن چه حکمی دارد؟
أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ ٱلۡقُرۡءَانَۚ وَلَوۡ كَانَ مِنۡ عِندِ غَيۡرِ ٱللَّهِ لَوَجَدُواْ فِيهِ ٱخۡتِلَٰفٗا كَثِيرٗا ٨٢
یعنی تناقض یا تفاوت در فصیحبودن، که در کلام انسانها وجود دارد. قرآن از این امر پاک و منزّه است و همین امر دلالت دارد بر اینکه قرآن کلام الله است. اگر در هر موردی از قرآن، شبههای بر کسی وارد شد یا اختلافی احساس کرد، باید نگاهش را دقیق و تیز کند و از علما بپرسد و آثارشان را مورد مطالعه قرار دهد تا بداند اختلافی در کار نیست. ابن جزی: 1/ 200.
پرسش: هر کس شبهه و تعارضی در قرآن کریم به ذهنش خطور کند، باید چه کاری انجام دهد؟
مَّن يَشۡفَعۡ شَفَٰعَةً حَسَنَةٗ يَكُن لَّهُۥ نَصِيبٞ مِّنۡهَاۖ وَمَن يَشۡفَعۡ شَفَٰعَةٗ سَيِّئَةٗ يَكُن لَّهُۥ كِفۡلٞ مِّنۡهَاۗ
شفاعت نیکو: نوعی از شفاعت برای مسلمان است تا اندوهی از او برطرف گردد، یا ستمی از او دفع شود، یا خیری به او برسد. شفاعت بد، بر خلاف شفاعت نیکوست. ابن جزی: 1/ 201.
پرسش: مثالی برای شفاعت نیکو و شفاعت بد بیان کن.
مَّن يَشۡفَعۡ شَفَٰعَةً حَسَنَةٗ يَكُن لَّهُۥ نَصِيبٞ مِّنۡهَاۖ وَمَن يَشۡفَعۡ شَفَٰعَةٗ سَيِّئَةٗ يَكُن لَّهُۥ كِفۡلٞ مِّنۡهَاۗ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ مُّقِيتٗا ٨٥
شفاعت نیکو، برقراری سازش میان مردم، و شفاعت بد، خبرچینی میان آنان است. بغوی: 1/ 568.
پرسش: شفاعت نیکو و شفاعت بد چیست؟
وَإِذَا حُيِّيتُم بِتَحِيَّةٖ فَحَيُّواْ بِأَحۡسَنَ مِنۡهَآ أَوۡ رُدُّوهَآۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ حَسِيبًا ٨٦
این آیه به خوبی پس از آیۀ جهاد قرار گرفت تا اشاره کند به اینکه هر کس سلام گوید باید دست از کشتن او برداشت حتی اگر در میدان جنگ باشد. یکی از لوازم این دو آیه آن است که این سوره بر تشویق به احسان و مهربانی و پیوستگی به یکدیگر بنا شده است که بزرگترین مصداق این احسان و مهربانی، سخن نیکوست که بیانگر قلبی مهربان است و بزرگترین مصداق سخن نرم، شفاعت و سلام است. بقاعی: 2/ 292.
پرسش: چرا در پی آیات جهاد، سخن از شفاعت و خوشآمدگوییِ اسلامی به میان آمد؟
وَإِذَا حُيِّيتُم بِتَحِيَّةٖ فَحَيُّواْ بِأَحۡسَنَ مِنۡهَآ أَوۡ رُدُّوهَآۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ حَسِيبًا ٨٦
آموزشی است برای نوعی از اخلاق والا و اعمال نیکو؛ یعنی: هر گاه الله تعالی عطیهای به شما بخشید، از بهترین عطایای او بذل کنید، یا آنچه را که به شما عطا کرده است صدقه بدهید، و آن را به دست مستحقان، به الله تعالی بازگردانید، و الله تعالی بهترین توفیقدهندگان است. آلوسی: 5/ 104.
پرسش: امر به پاسخ درود و سلام با بهتر از آن، چه دلالتی دارد؟