قرآن
ﰀ
ﱖ
ﭙ ﭚ ٣٥ ٣٥ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ٣٦ ٣٦
ﰁ
٣ ٣ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ ٤ ٤ ﭴ ﭵ ﭶ ٥ ٥ ﭸ
ﭹ ﭺ ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ٦ ٦ ﮁ ﮂ ﮃ
ﮄ ﮅ ٧ ٧ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ٨ ٨ ﮌ
ﮍ ﮎ ﮏ ٩ ٩ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ١٠ ١٠ ﮘ
ﮙ ﮚ ١١ ١١ ﮜ ﮝ ١٢ ١٢ ﮟ ﮠ ﮡ ﮢ ﮣ ١٣ ١٣
ﮥ ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ ١٤ ١٤ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ ﮱ ١٥ ١٥ ﯔ ﯕ
ﯖ ١٦ ١٦ ﯘ ﯙ ﯚ ١٧ ١٧ ﯜ ﯝ ﯞ ١٨ ١٨
ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ ١٩ ١٩ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ ٢٠ ٢٠ ﯪ ﯫ
ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ٢١ ٢١ ﯲ ﯳ ﯴ ﯵ
٢٢ ٢٢ ﯷ ﯸ ﯹ ﯺ ٢٣ ٢٣ ﯼ ﯽ ﯾ ٢٤ ٢٤
عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ٣٥
یعنی: به باغها و رودها و حوریان و خادمان نوجوان مینگرند و کاری جز این و خوشیهایی از این قبیل ندارند. امام قشیری میگوید: نگاه بیان شد اما مواردی که به آن نگاه انداخته میشود به سبب اختلاف بیان نشد: یکی به قصرهایش، یکی به حوریانش و به همین ترتیب هر کس به چیزی نگاه میکند، خواص همیشه به الله تعالی نگاه میکنند، چنانکه کافران همیشه از دیدن پروردگارشان در حجاب هستند. بقاعی: 21/ 327.
پرسش: چرا گفته شد مومنان در بهشت نگاه میکنند اما چیزی که به آن مینگرند بیان نشد؟
يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدۡحٗا فَمُلَٰقِيهِ ٦
بر تلاش در نیکوکاری تشویق میکند؛ زیرا هر کس یقین داشته باشد که در برابر پادشاه قرار میگیرد، تمام تلاش خویش را به کار میگیرد تا عملی انجام دهد که در برابر پادشاه مورد تقدیر و تمجید واقع شود. بقاعی: 21/ 339.
پرسش: بنده وقتی بداند با پروردگارش ملاقات میکند چه تکلیفی بر عهدهاش قرار میگیرد؟
وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ مَسۡرُورٗا ٩
انسان مومن در دنیا کنار خانوادهاش، از ایستادن در برابر الله میترسد، غمگین و زیاندیده است و صبح و شام خودش را مورد محاسبۀ سخت و جدی قرار میدهد؛ افزون بر اینکه در معرض زندگی سخت و ناراحتکننده و شرارتهای مخالفان قرار دارد. بقاعی: 21/ 341.
پرسش: چرا مومن پاداش شادمانی کنار خانواده در بهشت را دریافت میکند؟
وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهۡرِهِۦ ١٠
شاید دلیل اینکه کافران نامۀ اعمالشان را از پشت سر دریافت میکنند این است که کسانی که نامهها را میدهند، به سبب زشتی کامل صورت کافران یا به سبب بغض و کینه نسبت به کافران، تحمل دیدن صورتهایشان را ندارند؛ یا به این دلیل که کافران کتاب الله را پشت سرشان انداختند. آلوسی: 30/ 81.
پرسش: چرا نامۀ اعمال کافر از پشت سرش به او داده میشود؟
إِنَّهُۥ كَانَ فِيٓ أَهۡلِهِۦ مَسۡرُورًا ١٣
شادمانیای که بدون تفکر در پیامدها و ترس از آینده انجام شود منظور است؛ زیرا پس از این شادی کوتاه، اندوهی طولانی به او رسید. ابن کثیر: 4/ 490.
پرسش: شادمانی در چه صورتی ناپسند است؟
إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ١٤
گمان مذکور، اشاره دارد به اینکه عدم ایمان به رستاخیز یا شک در آن، سبب انجام تمام بدیها و نابودکنندۀ تمام خوبیهاست و اینکه ایمان به روز آخرت، نقطۀ آغاز تمام خوبیها و بازدارندۀ تمام بدیهاست. همچنین ایمان به رستاخیز، نقطۀ شروع تمام اعمال صالح است؛ چنانکه در ابتدای قرآن کریم میفرماید: ﴿هُدٗى لِّلۡمُتَّقِينَ...﴾. شنقیطی: 8/ 471.
پرسش: چرا عدم ایمان به رستاخیز یا شک در آن، اساس تمام بدیهاست؟
بَلَىٰٓۚ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرٗا ١٥
یعنی او را میبیند و از او آگاهی و علم کامل دارد؛ بنابراین بیهوده رها کردن او، با وجود علم به اعمالش، با حکمت و عدالت و فرمانروایی منافات دارد و این امر با هیچ منطقی قابل قبول نیست. بقاعی: 21/ 345.
پرسش: بیان این خبر که الله تعالی بنده را میبیند بر چه امری دلالت دارد؟