قرآن

پیامبر ج تشویق شده بر این‌که از افترا و تهمت‌شان در گذرد و به آنان نیکی کند. مشرکان نیز به توبه ترغیب شده‌اند. بقاعی: 18/ 132.
پرسش: پایان‌یافتن آیه با دو صفت ﴿ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ﴾ بر چه امری دلالت دارد؟

تهدید و وعید شدیدی در عبارت ﴿كَفَىٰ بِهِۦ شَهِيدَۢا بَيۡنِي وَبَيۡنَكُمۡ﴾ وجود دارد. عبارت ﴿وَهُوَ ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ﴾ آنان را به توبه و بازگشت تشویق می‌کند؛ یعنی: با تمام این وجود، اگر بازگردید و توبه کنید توبۀ‌تان را می‌پذیرد و از شما در می‌گذرد و به شما مهربانی می‌کند. ابن کثیر: 4/ 157.
پرسش: با توجه به آیه توضیح دهید که الله در قرآن کریم همیشه تشویق و تهدید را کنار یکدیگر بیان می‌کند.

حرف ﴿مِن﴾ در این‌جا ابتدائیه است؛ یعنی از میان پیامبران، نوظهور و متفاوت نیستم، بلکه همانند رسولان پیشین هستم که خبر دادند الله آنان را به رسالت فرستاده است، پس چرا از دعوت من تعجب می‌کنید؟ این آیه پاسخی است به نصارای امروزی که در مورد نبوت پیامبر اسلام ج عیب‌هایی مطرح می‌کنند که هیچ هدفی ندارد جز گمراه‌کردن و فریب‌دادن نصارای عامی؛ زیرا این عیبجویان به اندازۀ پیروان‌شان که دروغ این بهتان بر آنان پوشیده می‌ماند کندذهن نیستند. ابن عاشور: 26/ 17.
پرسش: چگونه می‌توان بر اساس آیه پاسخ نصارا را داد؟

بر خلاف اهل سنت و جماعت که هر فعل یا قولی را که از صحابه ثابت نشده باشد بدعت می‌نامند؛ زیرا اگر خوب بود قطعاً آنان قبل از ما آن را می‌پذیرفتند و آنان تمام خوبی‌ها را انجام داده‌اند. ابن کثیر: 4/ 159.
پرسش: چه تفاوتی میان دیدگاه مشرکان و دیدگاه اهل سنت و جماعت در مورد صحابه وجود دارد؟

کسانی که هم توحید که چکیدۀ علم است و هم استقامت در دین را که منتهای عمل به شمار می‌رود به جای آوردند. آلوسی: 25/ 240.
پرسش: منظور از عبارت ﴿قَالُواْ رَبُّنَا ٱللَّهُ ثُمَّ ٱسۡتَقَٰمُواْ﴾ چیست؟

اشاره دارد به این‌که شکوه و بزرگی الله با نظر به عظمت و قهر و جبروت و کبریا و کمالش حاصل می‌شود و یادآوری آن توسط انسان، باعث خشوع و خضوع و وقار و آرامشی است که بر جلال و رفعت و کمالش در نفس می‌افزاید؛ بنابراین ترسی که موجب نگرانی نفس می‌شود منتفی است. بقاعی: 18/ 144.
پرسش: کدام نوع ترس، در آیه نفی شده است؟

بندگان همیشه تقصیرکار و نیازمند عفو و مغفرت الله هستند و هیچ‌کس بر اساس عمل خویش وارد بهشت نمی‌شود و همگی، اشتباهاتی دارند که باید مورد آمرزش الله قرار گیرند؛ ﴿وَلَوۡ يُؤَاخِذُ ٱللَّهُ ٱلنَّاسَ بِمَا كَسَبُواْ مَا تَرَكَ عَلَىٰ ظَهۡرِهَا مِن دَآبَّةٖ﴾ [فاطر: 45]؛ «و اگر الله مردم را به (سبب) آن‌چه انجام داده‌اند؛ مجازات کند، هیچ جنبنده‌ای را بر روی آن (= زمین) باقی نخواهد گذاشت». اين سخن پیامبر ج: «لَنْ يَدْخُلَ أَحَدٌ مِنْكُمُ الْجَنَّةَ بِعَمَلِهِ» [با الفاظی مشابه در صحیح بخاری: 5673 و 6463؛ صحیح مسلم: 2816] «هیچ‌یک از شما به سبب عملش وارد بهشت نمی‌شود» تناقضی با اين سخن الله تعالی: ﴿جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ﴾ ندارد... زیرا عمل در قبال پاداش قرار نمی‌گیرد هر چند سبب پاداش است؛ بنابراین هر کس گمان کند تمام تکالیفش را انجام داده و نیازی به عفو و بخشش الله ندارد، گمراه است. ابن تیمیه: 5/ 549.
پرسش: چگونه می‌توان میان اين سخن پیامبر ج: «لَنْ يَدْخُلَ أَحَدٌ مِنْكُمُ الْجَنَّةَ بِعَمَلِهِ» و اين سخن الله تعالی: ﴿جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ﴾ جمع کرد؟