قرآن
ﯖ
ﱐ
ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ ﭣ ﭤ ٢١ ٢١
ﭦ ﭧ ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ
ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ
٢٢ ٢٢ ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ
ﮂ ﮃ ٢٣ ٢٣ ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ
ﮍ ﮎ ﮏ ﮐ ٢٤ ٢٤ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ
ﮘ ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ ﮢ
ﮣ ﮤ ﮥ ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ ﮪ ﮫ ﮬ ٢٥ ٢٥
ﮮ ﮯ ﮰ ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ ﯗ
ﯘ ﯙ ٢٦ ٢٦ ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ ﯟ
ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ ﯤ ٢٧ ٢٧ ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ
ﯪ ﯫ ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ﯱ ﯲ ﯳ ﯴ ﯵ
٢٨ ٢٨ ﯷ ﯸ ﯹ ﯺ ﯻ ﯼ ﯽ ﯾ ﯿ
ﰀ ﰁ ﰂ ﰃ ﰄ ﰅ ﰆ ٢٩ ٢٩
وَمَا كُنتُمۡ تَسۡتَتِرُونَ أَن يَشۡهَدَ عَلَيۡكُمۡ سَمۡعُكُمۡ وَلَآ أَبۡصَٰرُكُمۡ وَلَا جُلُودُكُمۡ
دو وجه در مورد معنای این عبارت وجود دارد؛ وجه اول اینکه: نمیتوانستید از گوش و چشم و پوستتان پنهان کنید چون همراه شما بودند، پس علیه شما گواهی دادند. وجه دیگر اینکه: از گواهیِ گوش و چشم و پوستتان پرهیز نمیکردید؛ زیرا به گواهیِ آنها اهمیت نمیدادید و گمان نمیکردید که علیه شما گواهی دهند. ابن جزی: 2/ 291.
پرسش: معنای فعل ﴿تَسۡتَتِرُونَ﴾ چیست و چه نکتهای از آیه به دست میآید؟
وَذَٰلِكُمۡ ظَنُّكُمُ ٱلَّذِي ظَنَنتُم بِرَبِّكُمۡ أَرۡدَىٰكُمۡ فَأَصۡبَحۡتُم مِّنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ ٢٣
حسن بصری میگوید: «آرزوها گروهی را غافل کرد تا اینکه در حالی از دنیا رفتند که هیچ عمل نیکی نداشتند، و هر یک از آنان میگوید: به پروردگارم گمان نیک دارم. در حالی که دروغ میگوید؛ چون اگر گمان نیک میداشت باید عمل نیکو انجام میداد». قرطبی: 18/ 409- 410.
پرسش: گمان نیک به الله در چه صورتی پسندیده نیست؟
۞وَقَيَّضۡنَا لَهُمۡ قُرَنَآءَ فَزَيَّنُواْ لَهُم مَّا بَيۡنَ أَيۡدِيهِمۡ وَمَا خَلۡفَهُمۡ
یعنی: شیاطینی برایشان آماده کردهایم. بنابر قولی: همنشینانی بر آنان مسلط کردیم که گناهان را برایشان میآرایند. این همنشینان از میان جن و شیاطین و نیز انسانها هستند. قرطبی: 18/ 411.
پرسش: آیه نشانۀ ارادۀ شر به بنده را بیان میکند. این نشانه چیست؟
وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَا تَسۡمَعُواْ لِهَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانِ وَٱلۡغَوۡاْ فِيهِ لَعَلَّكُمۡ تَغۡلِبُونَ ٢٦
این عادتِ دعوتگرانِ گمراهی و باطل است که میخواهند کسانی را که با حق و دلیل صحبت میکنند با ترس و اغوا و ترس و تشویق ساکت کنند و مردم را نگذارند که با حجت و برهان، جدال کنند و به دلایل رجوع نمایند؛ چون میدانند دلیل مخالفشان بهتر و برتر است. بنابراین آن را با بهتان و گمراهکردن دفع میکنند و زمانی که چارهای نداشته باشند و ببینند بارقههای حقیقت آشکار میگردد، میترسند که نور آن، مردمی را که تا حدودی خیر و صلاح در آنها وجود دارد، فرا گیرد؛ پس به سخنان بیهوده روی میآورند و جار و جنجالِ بیهوده به پا میکنند. ابن عاشور: 24/ 277.
پرسش: آیه کدام یک از صفات گمراهان در بازداشتن از حق را بیان میکند؟
وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَا تَسۡمَعُواْ لِهَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانِ وَٱلۡغَوۡاْ فِيهِ لَعَلَّكُمۡ تَغۡلِبُونَ ٢٦
این سخن، نوعی گواهی از جانب دشمنان است و واضحترین حق، آن است که دشمنان به آن گواهی دهند. آنان فقط در حالی به پیروزی خودشان بر کسی که حق را آورده است حکم کردند که از حق روی بگردانند و یکدیگر را بر این کار توصیه کنند. بنابراین مفهوم سخنشان چنین است: اگر در آن جنجال نکنند و به آن گوش فرا دهند و بیندیشند، پیروز نخواهند شد. سعدی: 748.
پرسش: با توجه به آیه، کافران به نفع حق گواهی میدهند. دلیل این گواهی چیست؟
وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَا تَسۡمَعُواْ لِهَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانِ وَٱلۡغَوۡاْ فِيهِ لَعَلَّكُمۡ تَغۡلِبُونَ ٢٦
ابن عباس ب میگوید: «یعنی سر و صدا و همهمه کنید». اینگونه به یکدیگر سفارش میکردند: هر گاه محمد را در حال قرائت قرآن مشاهده کردید، با رجز گفتن و شعر و سخنان بیهوده، با او مخالفت کنید. مجاهد میگوید: با سوتکشیدن و کف زدن در آن جنجال کنید. ضحاک میگوید: بسیار سخن بگویید تا سخنانش بر او مشتبه شود. قرطبی: 4/ 65.
پرسش: آیه یکی از روشهای مفسدان را در جلوگیری از فایدهبردن از پند و موعظه بیان میکند. این روش را توضیح دهید.
وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ رَبَّنَآ أَرِنَا ٱلَّذَيۡنِ أَضَلَّانَا مِنَ ٱلۡجِنِّ وَٱلۡإِنسِ نَجۡعَلۡهُمَا تَحۡتَ أَقۡدَامِنَا لِيَكُونَا مِنَ ٱلۡأَسۡفَلِينَ ٢٩
الله تعالی سخن کافران در روز قیامت وقتی که وارد جهنم میشوند را بیان کرد؛ یعنی وقتی عذاب بزرگ و بازگشتگاه بسیار بدشان را ببینند، فکرشان متوجه کسانی میشود که سبب فریب و گمراهیشان بودند، آنگاه خشم و کینۀشان شدت مییابد و دوست دارند کسانی که آنان را گمراه کردهاند در سختترین عذاب قرار گیرند، پس میگویند: ﴿رَبَّنَآ أَرِنَا ٱلَّذَيۡنِ أَضَلَّانَا﴾. ابن عطیه: 5/ 14.
پرسش: چه امری باعث میشود که جهنمیان بخواهند جنها و انسانهایی که آنان را گمراه کردهاند زیر پاهایشان قرار گیرند؟