قرآن
ﮠ
ﱈ
ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ ﭣ ﭤ ﭥ
ﭦ ﭧ ١٢٧ ١٢٧ ﭩ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ ﭰ
ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ ﭺ ١٢٨ ١٢٨
ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ﮂ ﮃ ﮄ ١٢٩ ١٢٩
ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ﮏ
ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ ﮘ ﮙ
ﮚ ١٣٠ ١٣٠ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ ﮢ ﮣ ﮤ ﮥ
ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ١٣١ ١٣١ ﮰ ﮱ
ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ
ﯟ ١٣٢ ١٣٢ ﯡ ﯢ ﯣ ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ
ﯪ ﯫ ﯬ ﯭ ﯮ ١٣٣ ١٣٣ ﯰ ﯱ ﯲ ﯳ
ﯴ ﯵ ﯶ ﯷ ﯸ ﯹ ﯺ ﯻ ﯼ
ﯽ ﯾ ﯿ ﰀ ﰁ ﰂ ١٣٤ ١٣٤ ﰄ ﰅ ﰆ ﰇ ﰈ
ﰉ ﰊ ﰋ ﰌ ﰍ ﰎ ﰏ ١٣٥ ١٣٥
قَالَ كَذَٰلِكَ أَتَتۡكَ ءَايَٰتُنَا فَنَسِيتَهَاۖ وَكَذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمَ تُنسَىٰ ١٢٦
«نِسْیان» در این آیه، به معنای «تَرک» است و هرگز به معنای غفلت نیست. ﴿تُنسَىٰ﴾: یعنی در عذاب رها میشود. ابن عطیه: 4/ 69.
پرسش: منظور از «نسیان» در آیه چیست؟
وَلَعَذَابُ ٱلۡأٓخِرَةِ أَشَدُّ وَأَبۡقَىٰٓ ١٢٧
زیرا عذاب آخرت تمام نمیشود، بر خلاف عذاب دنیوی که موقتی است. بنابراین باید از عذاب آخرت بترسیم و برحذر باشیم. سعدی: 516.
پرسش: گاهی اوقات انسان مسلمان در زندگی خود دچار سختیها و مشکلاتی میشود، آیه چگونه باعث آسانشدن مشکلات و سختیها میشود؟
فَٱصۡبِرۡ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ قَبۡلَ طُلُوعِ ٱلشَّمۡسِ وَقَبۡلَ غُرُوبِهَاۖ وَمِنۡ ءَانَآيِٕ ٱلَّيۡلِ فَسَبِّحۡ وَأَطۡرَافَ ٱلنَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرۡضَىٰ ١٣٠
الله تعالی به انسان فرمان میدهد که خود و خانوادهاش را با نماز تزکیه کند و به رفاهی که به کافران بخشیده است، توجه نکند. همچنین وعده میدهد که عاقبت نیکو از آنِ پرهیزگاران است. ابن عاشور: 16/ 337.
پرسش: انسان مؤمن باید هنگام انتشار اذیت و آزار مشرکان، با انجام عبادات به تزکیه و تقویت خود روی آورد تا در برابر اذیت و آزار آنان پایداری کند. این مطلب را با توجه به آیه توضیح دهید.
وَلَا تَمُدَّنَّ عَيۡنَيۡكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعۡنَا بِهِۦٓ أَزۡوَٰجٗا مِّنۡهُمۡ زَهۡرَةَ ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا لِنَفۡتِنَهُمۡ فِيهِۚ وَرِزۡقُ رَبِّكَ خَيۡرٞ وَأَبۡقَىٰ ١٣١
اشاره دارد به اینکه هر گاه بنده احساس کند نفسش به زرق و برق دنیا متمایل شده است، باید روزی و نعمتی را که پروردگارش به وی بخشیده است به یاد آورَد و آنها را با زینت دنیایی مقایسه کند. سعدی: 517.
پرسش: گاهی اوقات انسان مسلمان آرزو میکند که کاش در زندگی دنیا از ناز و نعمت برخوردار میبود، در این لحظات چه کاری باید انجام داد؟
وَأۡمُرۡ أَهۡلَكَ بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱصۡطَبِرۡ عَلَيۡهَاۖ
امر به یک موضوع، شامل امر به تمام لوازم آن موضوع نیز به شمار میرود. بنابراین امر به نماز به معنای امر به آموزش احکام، مصالح، منافع و مکملات آن است... اگر بنده نمازش را به صورت صحیح انجام دهد، سایر احکام دینی را بهتر و کاملتر انجام خواهد داد، ولی اگر نماز را به نحو شایسته انجام ندهد، سایر احکام را نیز بیشتر تباه خواهد کرد. سعدی: 517.
پرسش: روش فرماندادن خانواده و دیگران به نماز چگونه است؟ چرا الله تعالی از میان عبادات، نماز را خاص گردانید و به پایداری در انجام آن فرمان داد؟
وَأۡمُرۡ أَهۡلَكَ بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱصۡطَبِرۡ عَلَيۡهَاۖ لَا نَسۡـَٔلُكَ رِزۡقٗاۖ نَّحۡنُ نَرۡزُقُكَۗ وَٱلۡعَٰقِبَةُ لِلتَّقۡوَىٰ ١٣٢
﴿لَا نَسَۡٔلُكَ رِزۡقٗا﴾ یعنی: ما از تو نمیخواهیم که به خود و خانوادهات روزی دهی؛ پس خود و خانوادهات را برای انجام نماز فارغ کن، که ما به تو روزی میدهیم. یکی از علمای سلف وقتی نیازی برای خانوادهاش پیش میآمد، میگفت: برخیزید و نماز بخوانید که الله تعالی شما را به این کار فرمان داده است. سپس این آیه را تلاوت میکرد. ابن جزی: 2/ 29.
پرسش: آیه کدام یک از منافع و آثار مهم نماز را در بر دارد؟
وَأۡمُرۡ أَهۡلَكَ بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱصۡطَبِرۡ عَلَيۡهَاۖ لَا نَسۡـَٔلُكَ رِزۡقٗاۖ نَّحۡنُ نَرۡزُقُكَۗ وَٱلۡعَٰقِبَةُ لِلتَّقۡوَىٰ ١٣٢
یعنی ما از تو نمیخواهیم که خود و خانوادهات را روزی دهی و بدین سبب، از نماز غافل شوی، بلکه ما ضامن روزی تو و خانوادهات هستیم. هر گاه خانوادۀ پیامبر ج دچار تنگدستی و سختی میشدند، رسول الله ج آنان را به ادای نماز فرمان میداد. قرطبی: 14/ 165.
پرسش: آیا اشتغال به کسب روزی، عذری برای تاخیر نماز به شمار میرود؟ به کسی که هنگام نماز مشغول کار است، چه میگویی؟