قرآن

الله به این سبب به گواه‌گرفتن اهل کتاب فرمان داد که آنان شایستۀ این کار هستند. در مورد هر موضوعی از اهل آن و کسانی که نسبت به دیگران نسبت به آن موضوع آگاهی بیشتری دارند گواهی گرفته می‌شود نه از کسانی که نسبت به موضوع بیگانه هستند؛ مانند مشرکان بی‌سواد عرب و سایر بی‌سوادها که گواه‌گرفتن آنان هیچ فایده‌ای ندارد، چون نسبت به موضوع، شناخت و آگاهی ندارند. سعدی: 420- 421.
پرسش: چرا فقط اهل کتاب به عنوان گواه انتخاب شدند؟

﴿لِتُخۡرِجَ ٱلنَّاسَ مِنَ ٱلظُّلُمَٰتِ إِلَى ٱلنُّورِ﴾ یعنی: مردم را با کتاب که همان قرآن است، از تاریکی‌های کفر و گمراهی و جهل به سوی نورِ ایمان و علم بیرون آوری. این عبارت به عنوان مثال بیان شد؛ زیرا کفر به منزلۀ تاریکی و اسلام به منزلۀ نور است. قرطبی: 12/ 102.
پرسش: کسی که می‌خواهد تاریکی را از قلبش درآورد و نور را در آن جای دهد باید چگونه عمل کند؟

آمدن ﴿ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡحَمِيدِ﴾ پس از بیان راهی که [انسان را] به سوی الله می‌رساند، اشاره دارد به این‌که هر کس این راه را بپیماید، به عزت و قدرت الله، عزیز و قوی است حتی اگر هیچ یاوری جز الله نداشته باشد. و چنین کسی در همۀ کارهایش خوب و ستودنی است و عاقبت‌به‌خیر خواهد داشت. سعدی: 421.
پرسش: اضافه‌شدن صراط به دو نام الله ﴿ٱلۡعَزِيزِ﴾ و ﴿ٱلۡحَمِيدِ﴾ چه نکته‌ای در بر دارد؟

هر کس دنیا و زیبایی‌هایش را ترجیح دهد و ماندن در نعمت‌های آن را بر نعمت‌های آخرت مقدم بدارد و از راه الله بازدارد... مصداق این آیه است. رسول الله ج فرموده است: «إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ الْأَئِمَّةُ الْمُضِلُّونَ» [صحیح لغیره؛ مسند احمد: 27485] «از همه‌چیز بیشتر، از پیشوایان گمراه‌کننده بر شما (امتم) بیمناکم». این حدیث صحیح است. شمار زیادی از این قبیل زمامدران و پیشوایان در عصر حاضر وجود دارند. بنابر قولی: ﴿يَسۡتَحِبُّونَ﴾ یعنی دنیا را از طریق نامشروع می‌خواهند. قرطبی: 12/ 104.
پرسش: کسانی که الله تعالی آنان را در این آیه سرزنش کرده است چه صفاتی دارند تا از آن‌ها برحذر باشیم؟

به این آیه استدلال می‌شود بر این‌که علوم عربی که سبب تبیین کلام الله و کلام رسولش می‌شود اموری مطلوب و مورد پسند الله هستند؛ چون آن‌چه الله بر رسولش نازل کرده است بدون دانستن این علوم قابل فهم نیست. سعدی: 421.
پرسش: این آیه چگونه بر اهمیت آموختن زبان عربی دلالت دارد؟

﴿وَذَكِّرۡهُم بِأَيَّىٰمِ ٱللَّهِ﴾ یعنی: عذاب‌های الهی بر امت‌های پیشین را به آنان یادآوری کن. بنابر قولی: نعمت‌های او بر بنی‌اسرائیل. لفظ [=أَيَّىٰمِ ٱللَّهِ]، نعمت‌ها و عذاب‌ها را شامل می‌شود و به این سبب به ایام تعبیر شد که در ایام (روزها) انجام شده است. و این امر برای تعظیم روزهاست، چنان‌که گفته می‌شود یوم کذا و یوم کذا. ابن جزی: 1/ 441.
پرسش: یکی از اسباب تقویت ایمان، مطالعۀ تاریخ امت‌های پیشین و حوادثی است که بر آنان رخ داده است. این مطلب را توضیح دهید.

الله تعالی در چند موضع می‌فرماید: ﴿إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَٰتٖ لِّكُلِّ صَبَّارٖ شَكُورٖ﴾. صبر و شکر در برابر آسانی و سختی، نعمت‌ها و مصیبت‌ها و کارهای نیک و بدی که پروردگار برای بنده‌اش مقدّر کرده است انجام می‌گیرد؛ یعنی بنده باید مصیبت‌ها را با صبر و نعمت‌ها را با شکر پذیرا باشد. برخی از نعمت‌ها، کارهای نیکی است که الله انجام آن را برای بنده ممکن می‌سازد و برخی از نعمت‌ها خارج از افعال بنده هستند. ابن تیمیه: 4/ 107.
پرسش: مومن باید در برابر آن‌چه که الله برایش مقدر کرده است شکیبا و سپاس‌گزار باشد. این مطلب را تبیین کنید.