قرآن
ﮕ
ﱂ
ﭘ ﭙ ﭚ ﭛ ﭜ ٦٢ ٦٢ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ
ﭢ ﭣ ﭤ ﭥ ﭦ ﭧ ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ
ﭬ ﭭ ﭮ ٦٣ ٦٣ ﭰ ﭱ ﭲ
ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ ﭺ ﭻ ﭼ
ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ٦٤ ٦٤ ﮃ ﮄ
ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ
ﮎ ﮏ ﮐ ٦٥ ٦٥ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ
ﮖ ﮗ ﮘ ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ
ﮠ ﮡ ﮢ ٦٦ ٦٦ ﮤ ﮥ
ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ ﮪ ﮫ ﮬ
ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ
ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ ٦٧ ٦٧ ﯜ ﯝ ﯞ
ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ ﯤ ﯥ ﯦ
ﯧ ﯨ ﯩ ﯪ ﯫ ﯬ ﯭ ﯮ ٦٨ ٦٨
وَٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥٓ أَحَقُّ أَن يُرۡضُوهُ إِن كَانُواْ مُؤۡمِنِينَ ٦٢
زیرا مومن هیچچیز را بر خوشنودی پروردگار و خوشنودی رسولش مقدم نمیکند. این امر بر عدم ایمان آنان دلالت دارد؛ زیرا خوشنودی غیر الله و رسولش را مقدم کردند که این امر، دشمنی و جنگ با الله به شمار میرود. سعدی: 342.
پرسش: یکی از نشانههای منهج صحیح، تقدیم خوشنودی الله بر خوشنودی دیگران است. این مطلب را توضیح دهید.
يَحۡذَرُ ٱلۡمُنَٰفِقُونَ أَن تُنَزَّلَ عَلَيۡهِمۡ سُورَةٞ تُنَبِّئُهُم بِمَا فِي قُلُوبِهِمۡۚ قُلِ ٱسۡتَهۡزِءُوٓاْ إِنَّ ٱللَّهَ مُخۡرِجٞ مَّا تَحۡذَرُونَ ٦٤
قتاده میگوید: این سوره «فاضحه» نامیده میشد، چون منافقان را رسوا کرد. ابن کثیر: 2/ 351.
پرسش: برای هر حادثهای مناسب است که در سورۀ مشخصی تدبر شود، تدبر در سورۀ توبه در چه حالتی نیکوست؟
يَحۡذَرُ ٱلۡمُنَٰفِقُونَ أَن تُنَزَّلَ عَلَيۡهِمۡ سُورَةٞ تُنَبِّئُهُم بِمَا فِي قُلُوبِهِمۡۚ قُلِ ٱسۡتَهۡزِءُوٓاْ إِنَّ ٱللَّهَ مُخۡرِجٞ مَّا تَحۡذَرُونَ ٦٤
این آیات دلالت دارد بر اینکه هر کس رازش را پنهان کند- بهخصوص رازی را که برای نیرنگ به دین الله و استهزای دین او تعالی و نشانهها و رسولش ایجاد شده است- الله تعالی این راز را آشکار میکند و صاحبش را رسوا میسازد و او را به شدیدترین وجه مجازات میکند. سعدی: 343.
پرسش: كشيشان نصارا و بزرگان شیعه بدنامیهای اخلاقی زیادی دارند، راز این امر چیست؟
وَلَئِن سَأَلۡتَهُمۡ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلۡعَبُۚ قُلۡ أَبِٱللَّهِ وَءَايَٰتِهِۦ وَرَسُولِهِۦ كُنتُمۡ تَسۡتَهۡزِءُونَ ٦٥ لَا تَعۡتَذِرُواْ قَدۡ كَفَرۡتُم بَعۡدَ إِيمَٰنِكُمۡۚ
استهزای الله و آیاتش و رسولش کفری است که انسان را از دین خارج میکند؛ زیرا اصل دین بر اساس بزرگداشت الله و دین و رسولش قرار دارد، و استهزای هر یک از این امور، منافی این اصل است و در تناقض کامل با آن قرار دارد. سعدی: 343.
پرسش: چرا استهزا به الله و آیات و رسولش، کفر و سبب خروج از دین به شمار میرود؟
وَلَئِن سَأَلۡتَهُمۡ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلۡعَبُۚ قُلۡ أَبِٱللَّهِ وَءَايَٰتِهِۦ وَرَسُولِهِۦ كُنتُمۡ تَسۡتَهۡزِءُونَ ٦٥ لَا تَعۡتَذِرُواْ قَدۡ كَفَرۡتُم بَعۡدَ إِيمَٰنِكُمۡۚ
این آیه دلالت دارد بر اینکه هر کس به جدی یا شوخی، عیب و بدی رسول الله ج را بگوید، کافر شده است. ابن تیمیه: 3/ 400.
پرسش: بدگویی و تحقیر پیامبر ج چه حکمی دارد؟
قُلۡ أَبِٱللَّهِ وَءَايَٰتِهِۦ وَرَسُولِهِۦ كُنتُمۡ تَسۡتَهۡزِءُونَ ٦٥ لَا تَعۡتَذِرُواْ قَدۡ كَفَرۡتُم بَعۡدَ إِيمَٰنِكُمۡۚ
از شافعی / نقل شده که وقتی در مورد کسی که با یکی از آیات الله شوخی میکند از او سوال شد، پاسخ داد که چنین کسی کافر است و به این آیه استدلال کرد. ابن تیمیه: 3/ 402.
پرسش: کسی که با نشانههای الله تعالی شوخی کند چه حکمی دارد؟
نَسُواْ ٱللَّهَ فَنَسِيَهُمۡۚ
طاعت الله را رها کردند، الله نیز در دنیا آنان را از توفیق و هدایت خویش و در آخرت از رحمتش محروم گردانید و آنان را در عذابش رها کرد. بغوی: 2/ 302.
پرسش: بر اساس آیه توضیح دهید که جزا از جنس عمل است.