قرآن
ﮕ
ﱂ
ﮕ
ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ ﭣ
ﭤ ﭥ ﭦ ﭧ ﭨ ٢ ٢ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ
ﭮ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ
ﭸ ﭹ ﭺ ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ﮂ
ﮃ ﮄ ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ
٣ ٣ ﮎ ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ
ﮗ ﮘ ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ
ﮡ ﮢ ﮣ ﮤ ٤ ٤ ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ
ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ
ﮰ ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ
ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ ٥ ٥ ﯤ ﯥ
ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ ﯪ ﯫ ﯬ
ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ﯱ ﯲ ﯳ ﯴ ﯵ ﯶ ٦ ٦
بَرَآءَةٞ مِّنَ ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦٓ إِلَى ٱلَّذِينَ عَٰهَدتُّم مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ ١
علی بن ابیطالب س میگوید: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ» اماننامه است و سورۀ برائت با شمشیر [برای برداشتن امان از مشرکان] نازل شده است؛ بنابراین امان در آغاز آن نیامده است [= با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ» شروع نشده است]. ابن جزی: 1/ 350.
پرسش: توضیح دهید که نیامدن بسمله در ابتدای سورۀ توبه، بر قدرت قرآن در برابر کافرانِ معاند دلالت دارد.
بَرَآءَةٞ مِّنَ ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦٓ إِلَى ٱلَّذِينَ عَٰهَدتُّم مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ ١
پیمانهای مورد نظرِ آیۀ ﴿بَرَآءَةٞ مِّنَ ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦٓ إِلَى ٱلَّذِينَ عَٰهَدتُّم مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ﴾ پیمانهای جایز است نه پیمانهای لازم؛ زیرا پیمانهای مطلقی منظور است که میان اجرا و نقض آن، اختیار وجود دارد. ابن تیمیه: 3/ 300.
پرسش: عهد و پیمانهایی که با مشرکان بسته شده است جایز است یا لازم؟
وَأَذَٰنٞ مِّنَ ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦٓ إِلَى ٱلنَّاسِ يَوۡمَ ٱلۡحَجِّ ٱلۡأَكۡبَرِ أَنَّ ٱللَّهَ بَرِيٓءٞ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ وَرَسُولُهُۥۚ
آیه به مسلمانان دستور میدهد این برائت را به مشرکان اعلام کنند تا خيانتكار و پيمانشكن نباشند. ابن عاشور: 10/ 108.
پرسش: چرا مسلمانان دستور یافتند به مشرکان خبر دهند پیمان میان آنان به پایان رسیده است؟
فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَوُاْ ٱلزَّكَوٰةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٞ رَّحِيمٞ ٥
آیه دلالت دارد بر اینکه کسی که بگوید «توبه کردم»، سخنش به تنهایی کافی نیست تا اینکه اعمالی را که توبه را محقق میگرداند انجام دهد؛ زیرا الله تعالی در اینجا در کنار توبه، برپایی نماز و پرداخت زکات را نیز شرط کرده است؛ تا با ادای نماز و پرداخت زکات، توبه محقق گردد. قرطبی: 10/ 114.
پرسش: در مورد کسی که فقط با زبان توبه میکند و عملی انجام نمیدهد چه دیدگاهی داری؟
فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَوُاْ ٱلزَّكَوٰةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمۡۚ
توجه را به بالاترین رکن و رکن بعدیِ آن جلب کرد؛ زیرا بزرگترین رکنِ اسلام بعد از شهادتین، نماز است که حق الله تعالی به شمار میرود. بعد از ادای نماز، پرداخت زکات را قرار دارد که به نفع فقرا و نیازمندان و بهترین افعال مربوط به مخلوقات است؛ از این رو، الله تعالی در مواضع زیادی نماز و زکات را در کنار یکدیگر آورده است. ابن کثیر: 2/ 321.
پرسش: چرا از میان عبادات فقط نماز و زکات بیان شد؟
وَإِنۡ أَحَدٞ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ ٱسۡتَجَارَكَ فَأَجِرۡهُ حَتَّىٰ يَسۡمَعَ كَلَٰمَ ٱللَّهِ ثُمَّ أَبۡلِغۡهُ مَأۡمَنَهُۥۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ قَوۡمٞ لَّا يَعۡلَمُونَ ٦
یعنی اگر از تو امان و پناه خواست، درخواستش را اجابت کن تا قرآن را بشنود؛ یعنی احکام و اوامر و نواهیاش را بفهمد؛ آنگاه اگر پذیرفت که بسیار خوب، وگرنه او را به مکان امنش بازگردان. قرطبی: 10/ 114.
پرسش: چرا شریعت به کافر امان داده است؟
وَإِنۡ أَحَدٞ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ ٱسۡتَجَارَكَ فَأَجِرۡهُ حَتَّىٰ يَسۡمَعَ كَلَٰمَ ٱللَّهِ
﴿حَتَّىٰ يَسۡمَعَ كَلَٰمَ ٱللَّهِ﴾ یعنی قرآن را بشنود؛ به این نحو که قرآن را برایش بخوانی و بخشی از امور دین را به او یادآوری کنی، که با این کار، حجت الله بر او اقامه میشود... این قبیل امور، از بزرگترین اسباب هدایتِ اکثرِ آنان است. ابن کثیر: 2/ 322.
پرسش: شنواندن قرآن به مشرکان چه حکمتی دارد؟