قرآن
ﮓ
ﱁ
ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ ﭣ ﭤ ١٦٤ ١٦٤
ﭦ ﭧ ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ
ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ١٦٥ ١٦٥
ﭹ ﭺ ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ﮂ ﮃ ١٦٦ ١٦٦
ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ
ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ ﮘ
١٦٧ ١٦٧ ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ
ﮢ ﮣ ﮤ ﮥ ﮦ ﮧ ﮨ
ﮩ ١٦٨ ١٦٨ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ
ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ ﯗ ﯘ ﯙ
ﯚ ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ
ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ ﯪ ﯫ ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ
ﯱ ﯲ ﯳ ﯴ ﯵ ﯶ ١٦٩ ١٦٩ ﯸ ﯹ
ﯺ ﯻ ﯼ ﯽ ﯾ ﯿ ﰀ ﰁ ١٧٠ ١٧٠
وَإِذۡ قَالَتۡ أُمَّةٞ مِّنۡهُمۡ لِمَ تَعِظُونَ قَوۡمًا ٱللَّهُ مُهۡلِكُهُمۡ أَوۡ مُعَذِّبُهُمۡ عَذَابٗا شَدِيدٗاۖ قَالُواْ مَعۡذِرَةً إِلَىٰ رَبِّكُمۡ وَلَعَلَّهُمۡ يَتَّقُونَ ١٦٤
بنیاسرائیل به سه گروه تقسیم شدند: یک گروه با شکار کردن در روز شنبه نافرمانی کردند، گروهی از این کار نهی کردند و از قوم کناره گرفتند، و گروه سوم ساکت ماندند و کناره گرفتند؛ یعنی نه نهی کردند و نه مرتکب نافرمانی شدند. این گروه وقتی نهی گروه نهیکننده و طغیان گروه نافرمان را دیدند، به گروه نهیکننده گفتند: چرا مردمی را پند میدهید که الله میخواهد آنان را یا نابود کند یا به عذاب گرفتار سازد؟ گروه نهیکننده پاسخ دادند: آنان را نهی میکنیم تا نزد الله معذور باشیم و امید است که آنان پرهیزگاری کنند. سرانجام گروه نافرمان نابود شد و گروه نهیکننده نجات یافت. اما در مورد گروه سوم اختلاف است که آیا به سزای سکوتش نابود شد یا به سبب کنارهگیری و عدم گناه نجات یافت؟ ابن جزی: 1/ 326.
پرسش: مردم هنگام انتشار منکر به سه گروه تقسیم میشوند. این سه گروه چیست؟ و هر کدام چه سرانجامی دارد؟
وَإِذۡ قَالَتۡ أُمَّةٞ مِّنۡهُمۡ لِمَ تَعِظُونَ قَوۡمًا ٱللَّهُ مُهۡلِكُهُمۡ أَوۡ مُعَذِّبُهُمۡ عَذَابٗا شَدِيدٗاۖ قَالُواْ مَعۡذِرَةً إِلَىٰ رَبِّكُمۡ وَلَعَلَّهُمۡ يَتَّقُونَ ١٦٤
بزرگترین هدف از اعتراض بر منکر این است که: [برای شخص اعتراضکننده، نزد الله] عذری باشد، و بر کسی که از انجام منکر نهی شده است، حجت اقامه گردد، و به امید اینکه الله او را هدایت نماید و بر اساس آن امر و نهی، عمل کند. سعدی: 307.
پرسش: بزرگترین هدف امر به معروف و نهی از منکر چیست؟
فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُكِّرُواْ بِهِۦٓ أَنجَيۡنَا ٱلَّذِينَ يَنۡهَوۡنَ عَنِ ٱلسُّوٓءِ
سنت الله در میان بندگانش چنین است که: هنگام نزول کیفر، امرکنندگان به معروف و نهیکنندگان از منکر نجات مییابند. سعدی: 307.
پرسش: ثمرۀ دنیوی امر به معروف و نهی از منکر چیست؟
إِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيعُ ٱلۡعِقَابِ وَإِنَّهُۥ لَغَفُورٞ رَّحِيمٞ ١٦٧
این عبارت از باب ایجاد پیوند میان رحمت و عذاب است؛ تا یأس و نومیدی حاصل نشود؛ یعنی الله تعالی تشویق و تهدید را کنار هم بیان میفرماید تا مردم میان بیم و امید قرار داشته باشند. ابن کثیر: 2/ 249.
پرسش: چرا الله تعالی میان رحمت و عذاب پیوند برقرار کرد؟
وَبَلَوۡنَٰهُم بِٱلۡحَسَنَٰتِ وَٱلسَّيِّـَٔاتِ لَعَلَّهُمۡ يَرۡجِعُونَ ١٦٨
﴿وَبَلَوۡنَٰهُم بِٱلۡحَسَنَٰتِ﴾ [آنها را آزمودیم]؛ با فراوانی نعمت و سلامتی. ﴿وَٱلسَّئَِّاتِ﴾ [و] خشکسالی و سختی، ﴿لَعَلَّهُمۡ يَرۡجِعُونَ﴾ تا به طاعت پروردگارشان بازگردند و توبه کنند. بغوی: 2/ 164.
پرسش: نزول نعمتها و عذابها چه حکمتی دارد؟
أَلَمۡ يُؤۡخَذۡ عَلَيۡهِم مِّيثَٰقُ ٱلۡكِتَٰبِ أَن لَّا يَقُولُواْ عَلَى ٱللَّهِ إِلَّا ٱلۡحَقَّ وَدَرَسُواْ مَا فِيهِۗ
﴿وَدَرَسُواْ مَا فِيهِ﴾ [بارها تورات را خواندهاند و آنچه را که در آن است آموختهاند]؛ بنابراین اِشکالی در آن نداشتند، بلکه کارشان را عامدانه و با آگاهی انجام دادند. این امر، گناه را بزرگتر، سرزنش را شدیدتر، و کیفر را سختتر میکند. سعدی: 307.
پرسش: چه تفاوتی میان گناه عالم و گناه جاهل وجود دارد؟
وَٱلَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِٱلۡكِتَٰبِ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجۡرَ ٱلۡمُصۡلِحِينَ ١٧٠
فعل ﴿يُمَسِّكُونَ﴾ تکرار و فراوانی تمسک به کتاب و دین الله تعالی را میرساند که به این سبب مدح و ستایش شدند؛ زیرا تمسک به کتاب و دین الله نیاز به پیوستگی و تکرار دارد. قرطبی: 9/ 374.
پرسش: چرا فعل ﴿يُمَسِّكُونَ﴾ وقتی به کتاب الله اضافه شد به صورت مشدّد آمد؟