قرآن
ﮓ
ﱁ
ﭚ ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ
ﭢ ٩٦ ٩٦ ﭤ ﭥ ﭦ ﭧ ﭨ ﭩ
ﭪ ﭫ ﭬ ٩٧ ٩٧ ﭮ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ
ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ٩٨ ٩٨ ﭸ ﭹ ﭺ ﭻ
ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ﮂ ٩٩ ٩٩ ﮄ ﮅ
ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ
ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ
١٠٠ ١٠٠ ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ
ﮢ ﮣ ﮤ ﮥ ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ
ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ ﮱ ١٠١ ١٠١ ﯔ ﯕ
ﯖ ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ ﯛ ﯜ ﯝ ١٠٢ ١٠٢
ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ
ﯨ ﯩ ﯪ ﯫ ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ١٠٣ ١٠٣
ﯱ ﯲ ﯳ ﯴ ﯵ ﯶ ﯷ ﯸ ١٠٤ ١٠٤
وَلَوۡ أَنَّ أَهۡلَ ٱلۡقُرَىٰٓ ءَامَنُواْ وَٱتَّقَوۡاْ لَفَتَحۡنَا عَلَيۡهِم بَرَكَٰتٖ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ وَلَٰكِن كَذَّبُواْ فَأَخَذۡنَٰهُم بِمَا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ٩٦
معنای حقیقی ﴿بَرَكَٰتٖ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ﴾ اراده شده است؛ زیرا نعمتهای دنیوی که به مردم میرسد یا از زمین سرچشمه میگیرد، که بزرگترین منافع است، یا از آسمان، مانند آب باران، پرتو خورشید، روشنایی ماه و ستارگان، هوا و بادهای مفید. ابن عاشور: 9/ 22.
پرسش: برکاتی که به مردم میرسد یا از آسمان میآیند یا از زمین حاصل میشوند. این مطلب را توضیح دهید.
وَلَوۡ أَنَّ أَهۡلَ ٱلۡقُرَىٰٓ ءَامَنُواْ وَٱتَّقَوۡاْ لَفَتَحۡنَا عَلَيۡهِم بَرَكَٰتٖ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ
اهالی شهرها اگر ایمانی صادق و تاییدشده با اعمال بیاورند، و با ترک تمام حرامهای الله، تقوای او تعالی را در ظاهر و باطن به کار گیرند؛ قطعاً برکات آسمان و زمین بر آنان سرازیر خواهد شد. سعدی: 298.
پرسش: حالِ ساکنان شهرها و آبادیها چگونه اصلاح میشود؟
أَفَأَمِنُواْ مَكۡرَ ٱللَّهِۚ فَلَا يَأۡمَنُ مَكۡرَ ٱللَّهِ إِلَّا ٱلۡقَوۡمُ ٱلۡخَٰسِرُونَ ٩٩
مکر الله و استدراج او به آنان، با نعمتهایی است که در دنیا به آنان ارزانی داشته است. بغوی: 2/ 132.
پرسش: منظور از مکر الله در این آیه چیست؟
فَلَا يَأۡمَنُ مَكۡرَ ٱللَّهِ إِلَّا ٱلۡقَوۡمُ ٱلۡخَٰسِرُونَ ٩٩
در این آیه، تهدید واضحی وجود دارد بر اینکه بنده نباید خود را به سبب ایمانش ایمن بداند، بلکه همیشه باید از این امر بترسد مبادا به فتنهای گرفتار آید که ایمانش را سلب کند. سعدی: 298.
پرسش: تدبرکنندۀ در این آیه، باید چه عملی انجام دهد؟
فَلَا يَأۡمَنُ مَكۡرَ ٱللَّهِ إِلَّا ٱلۡقَوۡمُ ٱلۡخَٰسِرُونَ ٩٩
حسن بصری میگوید: مومن در حالی طاعات را به جای میآورد که ترسان و لرزان و نگران است، اما فاجر با وجود ارتکاب گناهان، خود را ایمن میداند. ابن کثیر: 2/ 224.
پرسش: چه تفاوتی میان مومن و فاجر در ایمنبودن از تدبیر الله وجود دارد؟
أَوَ لَمۡ يَهۡدِ لِلَّذِينَ لِلَّذِينَ يَرِثُونَ ٱلۡأَرۡضَ مِنۢ بَعۡدِ أَهۡلِهَآ أَن لَّوۡ نَشَآءُ أَصَبۡنَٰهُم بِذُنُوبِهِمۡۚ وَنَطۡبَعُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ فَهُمۡ لَا يَسۡمَعُونَ ١٠٠
﴿وَنَطۡبَعُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ فَهُمۡ لَا يَسۡمَعُونَ﴾ یعنی هنگامی که الله آنان را هشدار داد احتياط نكردند، و هنگامی که آنان را پند داد پند نگرفتند و آنان را با آیات و عبرتها هدایت کرد اما هدایت نیافتند؛ زیرا الله آنان را مجازات میکند و بر دلهایشان مُهر مینهد، پس پلیدی و آلودگی بر قلوبشان میریزد و با آن مُهر زده میشود، در نتیجه هیچ حقی بر آن وارد نمیشود، و هیچ خیری به آن نمیرسد، سخنان مفید را نمیشنوند و فقط سخنی را که با آن، حجت بر آنان تمام میشود میشنوند. سعدی: 298.
پرسش: سختترین مجازاتهای دنیوی برای کسانی که از دین الله روی میگردانند چیست؟
فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلۡمُفۡسِدِينَ ١٠٣
یعنی: ای محمد بنگر که چگونه آنان را مجازات کردیم، و همگی آنان را در برابر دیدگان موسی ÷ و قومش غرق ساختیم، این حالت، سختترین کیفر برای فرعون و قومش و شفابخشترین دارو برای دلهای دوستان الله یعنی موسی ÷ و مومنان قومش بود. ابن کثیر: 2/ 225- 226.
پرسش: امر به تأمل در سرانجام مفسدان چه حکمتی دارد؟