قرآن

این سخن ابراهیم ÷ منافاتی با نیکی به پدرش ندارد؛ زیرا بیان حق بدون دشنام و گذشتن از حد، منافاتی با نیکی ندارد. ابن عاشور: 7/ 314.
پرسش: توضیح دهید که آیا نوع سخن گفتن ابراهیم ÷ که در آیه بیان شده، منافاتی با نیکی به والدین دارد؟

زیرا اصل عبادت، محبت است و شرک در محبت، اصل شرک است؛ چنان‌که الله تعالی در قصۀ امام پاکان، ابراهیم خلیل ÷، این موضوع را چنین بیان می‌فرماید: ﴿فَلَمَّا جَنَّ عَلَيۡهِ ٱلَّيۡلُ رَءَا كَوۡكَبٗاۖ قَالَ هَٰذَا رَبِّيۖ فَلَمَّآ أَفَلَ قَالَ لَآ أُحِبُّ ٱلۡأٓفِلِينَ﴾. ابن تیمیه: 3/ 43.
پرسش: محبت، اصل عبادت است که جاهلان آن را اصل شرک قرار داده‌اند. این مطلب را بر اساس آیه توضیح دهید.

یعنی: بنابر کوتاه‌آمدن از حق در برابر دشمن؛ یعنی: این پروردگار من است، پس بیا ببینیم آیا سزاوار ربوبیت هست یا خیر؟! و آیا دلیلی در این مورد وجود دارد یا نه؟! زیرا سزاوار خردمند نیست که هوای نفس خود را بدون دلیل و برهان معبودش قرار دهد. سعدی: 262.
پرسش: ابراهیم ÷ به چه دلیل ستاره را پروردگار خویش توصیف کرد؟

یعنی معبودی را که از دید عبادتگزار خویش ناپدید و پنهان می‌شود دوست ندارم؛ زیرا معبود باید مصالح بنده‌اش را تأمین و تمام کارهایش را مدیریت کند، اما معبودی که وقت زیادی ناپدید و غایب می‌شود چگونه سزاوار عبادت است؟! آیا انتخاب او به عنوان معبود، بدترین نادانی و بیهوده‌ترین کار باطل نیست؟! سعدی: 262.
پرسش: چرا معبودی که ناپدید و پنهان می‌شود سزاوار عبادت نیست؟

پیامبران همیشه پایداری بر ایمان را از الله تعالی تقاضا می‌کردند، و ابراهیم ÷ پیوسته می‌گفت: ﴿وَٱجۡنُبۡنِي وَبَنِيَّ أَن نَّعۡبُدَ ٱلۡأَصۡنَامَ﴾ [إبراهيم: 35]؛ «و مرا و فرزندانم را از این‌که نمادها(بت‌ها) را عبادت کنیم دور بدار». بغوی: 2/ 41
پرسش: چرا پیامبران به پایداری بر دین مشتاق و حریص بودند؟

در عبادت خویش، صورتم را به سوی ذاتی قرار دادم که آسمان‌ها و زمین را آفرید، ذات جاودانی که می‌ماند و فنا نمی‌شود، زنده می‌کند و می‌میراند، نه کسی که فنا می‌شود و نمی‌ماند، از بین می‌رود و دوام ندارد، و هیچ سود و زیانی نمی‌رساند. طبری: 11/ 487.
پرسش: اسباب وجوب عبادت الله و عدم عبادت غیر او چیست؟

یعنی چگونه از مردگان بترسم در حالی که شما از الله تعالی که بر هر چیزی تواناست نمی‌ترسید. ﴿فَأَيُّ ٱلۡفَرِيقَيۡنِ أَحَقُّ بِٱلۡأَمۡنِ﴾ یعنی [کدام‌یک به امنیت] از عذاب الله [سزاوارتر است]: یکتاپرست یا مشرک؟ سپس الله تعالی برای داوری میان آنان می‌فرماید: ﴿ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَلَمۡ يَلۡبِسُوٓاْ إِيمَٰنَهُم بِظُلۡمٍ﴾ یعنی [كسانی که ایمان آورده‌اند و آن را] با شرک [نیالوده‌اند]. قرطبی: 8/ 444.
پرسش: بر اساس آیه توضیح دهید که انسان اگر بیشتر از این‌که از الله می‌ترسد از مردگان بترسد، جهل و نادانی است.