قرآن
ﮑ
ﰾ
ﭙ ﭚ ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ
ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ ﭣ ﭤ ﭥ ﭦ ﭧ
ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ
ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ ﭺ ﭻ
ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ﮂ ﮃ ﮄ
ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ
ﮌ ﮍ ﮎ ﮏ ﮐ ٦ ٦
ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ ﮘ
ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ ﮢ ﮣ ﮤ
ﮥ ﮦ ٧ ٧ ﮨ ﮩ ﮪ ﮫ ﮬ
ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ
ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ
ﯣ ﯤ ﯥ ﯦ ٨ ٨ ﯨ ﯩ ﯪ ﯫ
ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ﯱ ٩ ٩
مَا يُرِيدُ ٱللَّهُ لِيَجۡعَلَ عَلَيۡكُم مِّنۡ حَرَجٖ ٦
یعنی: هیچ تنگنا و مشقتی؛ چنانکه رسول الله ج میفرماید: «دِينُ اللهِ يُسْرٌ» [حسن لغيره؛ مسند احمد: 20699] «[عمل به] دین الله آسان است». ابن جزی: 1/ 229.
پرسش: در این آیه صفتی مورد پسند الله بیان شده، این صفت چیست؟
وَلَٰكِن يُرِيدُ لِيُطَهِّرَكُمۡ وَلِيُتِمَّ نِعۡمَتَهُۥ عَلَيۡكُمۡ لَعَلَّكُمۡ تَشۡكُرُونَ ٦
محمد بن کَعبِ قُرَظی میگوید: منظور از کاملشدن نعمت، پوشاندن خطاها با وضو است. بغوی: 1/ 647.
پرسش: نعمت کامل چگونه برای وضوگیرنده حاصل میشود؟
وَلَٰكِن يُرِيدُ لِيُطَهِّرَكُمۡ وَلِيُتِمَّ نِعۡمَتَهُۥ عَلَيۡكُمۡ
طهارت ظاهر با آب و خاک، تکمیلکنندۀ طهارت باطن با توحید و توبۀ نصوح است. سعدی: 224.
پرسش: منظور از کاملشدن نعمت برای ما با طهارت چیست؟
وَٱذۡكُرُواْ نِعۡمَةَ ٱللَّهِ عَلَيۡكُمۡ
الله تعالی به بندگانش فرمان میدهد نعمتهای دینی و دنیایی را که به آنان ارزانی داشته است با دل و زبان یاد کنند؛ زیرا پایداری بر این کار، باعث میشود که انسان شکر و محبت الله تعالی را به جای آورَد و قلبش از احسان او تعالی سرشار گردد، تکبر را میزداید و باعث افزایش بخشش و احسان الله تعالی میشود. سعدی: 224.
پرسش: مسلمان از یادآوری همیشگیِ نعمتهایی که الله به او بخشیده است، چه سودی میبرد؟
وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَۚ إِنَّ ٱللَّهَ خَبِيرُۢ بِمَا تَعۡمَلُونَ ٨﴾
یعنی به افکار و اسرار و اندیشههای سینهها آگاه است، پس مبادا از امری در دلهایتان که به آن خوشنود نیست آگاه شود یا موردی که نمیپسندد از شما سر زند. سعدی: 224.
پرسش: دانستن این امر که الله آنچه را در سینۀ مسلمان وجود دارد میداند چه ثمرۀ عملیای برایش دارد؟
يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ كُونُواْ قَوَّٰمِينَ لِلَّهِ شُهَدَآءَ بِٱلۡقِسۡطِۖ وَلَا يَجۡرِمَنَّكُمۡ شَنَـَٔانُ قَوۡمٍ عَلَىٰٓ أَلَّا تَعۡدِلُواْۚ ٱعۡدِلُواْ هُوَ أَقۡرَبُ لِلتَّقۡوَىٰۖ
بدون تمایل به خویشاوندانتان و بدون ستم به دشمنانتان، به حق گواهی دهید. قرطبی: 7/ 372.
پرسش: مؤمن چگونه حق را برپا میدارد؟
وَلَا يَجۡرِمَنَّكُمۡ شَنَـَٔانُ قَوۡمٍ عَلَىٰٓ أَلَّا تَعۡدِلُواْۚ ٱعۡدِلُواْ هُوَ أَقۡرَبُ لِلتَّقۡوَىٰۖ
وقتی انسان نهی شده از اینکه مبادا دشمنی و کینه - آن هم دشمنی و كينهای که الله به آن فرمان داده است- باعث شود به دشمن خویش ستم کند، پس کینه نسبت به یک مسلمان که بر اثر تأویل یا شبهه یا هوای نفس ایجاد شده است چه حکمی دارد؟ چنین کسی سزاوارتر است بر اینکه مورد ستم قرار نگیرد و عدالت در مورد او اجرا گردد. ابن تیمیه: 2/ 456.
پرسش: بر اساس آیه توضیح دهید که رعایت عدالت در برابر دیگران مقام بزرگی نزد الله دارد.