قرآن
ﮒ
ﱀ
ﭚ ١٣١ ١٣١ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ
ﭣ ﭤ ﭥ ١٣٢ ١٣٢ ﭧ ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ
ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ
ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ ١٣٣ ١٣٣
ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ﮂ ١٣٤ ١٣٤ ﮄ ﮅ
ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ
ﮎ ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ ١٣٥ ١٣٥
ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ
ﮡ ﮢ ﮣ ﮤ ﮥ ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ
ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ ﮱ ﯓ ﯔ
ﯕ ﯖ ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ ﯛ ١٣٦ ١٣٦ ﯝ
ﯞ ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ
ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ
ﯪ ﯫ ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ﯱ ﯲ ١٣٧ ١٣٧
وَلِكُلّٖ دَرَجَٰتٞ مِّمَّا عَمِلُواْۚ
[هر یک] بر اساس اعمالشان [درجاتی دارند]؛ یعنی کسی که گناه کمتری دارد مانند کسی که گناهان زیادی مرتکب شده نیست و پیرو و زیردست نیز در یک درجه کنار پیشوا و رئیس قرار نمیگیرند؛ چنانکه اهل پاداش و بهشت نیز اگر چه همگی به سود و رستگاری و ورود به بهشت نايل میشوند اما تفاوتهایی میان آنها وجود دارد که فقط الله از آن آگاه است، با اینکه همگی آنان از آنچه که مولایشان به آنان بخشیده است خوشنود هستند. سعدی: 274.
پرسش: دانستن این امر که بهشتیان درجات متفاوتی دارند چه ثمرۀ عملیای در پی دارد؟
وَرَبُّكَ ٱلۡغَنِيُّ ذُو ٱلرَّحۡمَةِۚ
الله تعالی، به سبب رحمتی که به بندگانش دارد و به قصد تامین مصالحشان، آنان را بر انجام اعمال صالح فرمان داد و از اعمال بد نهی کرد، وگرنه ذات او تعالی از تمام مخلوقاتش بینیاز است، یعنی طاعت طاعتگران هیچ سودی به او نمیرساند همانگونه که نافرمانی نافرمانان هیچ زیانی بر او وارد نمیکند. سعدی: 274.
پرسش: چرا الله تعالی پس از بیان جزای مومنان و فاجران، خودش را بینیاز توصیف فرمود؟
إِن يَشَأۡ يُذۡهِبۡكُمۡ وَيَسۡتَخۡلِفۡ مِنۢ بَعۡدِكُم مَّا يَشَآءُ كَمَآ أَنشَأَكُم مِّن ذُرِّيَّةِ قَوۡمٍ ءَاخَرِينَ ١٣٣
حال که دانستید شما نیز همانند دیگران از این سرا کوچ میکنید و آن را برای آیندگان به جای میگذارید، پس چرا در آن آرام و قرار گرفتهاید و از یاد بردهاید که اینجا محل عبور است نه محل اقامت و در برابر شما سرایی قرار دارد که تمام نعمتها را در خود جای داده و هیچ عیب و آسیبی در آن نیست؟! همان سرایی که همگی به سوی آن میروند. پس چه بدنصیب است کسی که به دنیای پست خوشنود شود!! و چه بیهمت است کسی که این معاملۀ زیانبار را برگزیند!! سعدی: 274.
پرسش: انسان خردمند از اینکه امتها از بین میروند و امتهایی دیگر جایگزین آنها میشوند چه پندی میگیرد؟
فَقَالُواْ هَٰذَا لِلَّهِ بِزَعۡمِهِمۡ وَهَٰذَا لِشُرَكَآئِنَاۖ فَمَا كَانَ لِشُرَكَآئِهِمۡ فَلَا يَصِلُ إِلَى ٱللَّهِۖ وَمَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلَىٰ شُرَكَآئِهِمۡۗ سَآءَ مَا يَحۡكُمُونَ ١٣٦
الله تعالی شیاطین را به این سبب ﴿شُرَكَآء﴾ نامید که مشرکان از آنان در معصیت الله اطاعت میکردند، یعنی در وجوب اطاعت، آنان را با الله شریک قرار میدادند. قرطبی: 9/ 39.
پرسش: چرا الله تعالی شیاطین را ﴿شُرَكَآء﴾ نامید؟
وَكَذَٰلِكَ زَيَّنَ لِكَثِيرٖ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ قَتۡلَ أَوۡلَٰدِهِمۡ شُرَكَآؤُهُمۡ لِيُرۡدُوهُمۡ وَلِيَلۡبِسُواْ عَلَيۡهِمۡ دِينَهُمۡۖ
فعل یعنی قتل به ﴿شُرَكَآء﴾ نسبت داده شد، هر چند آنان مرتکب این کار نشدند؛ آنان این کار را زینت دادند و به سوی آن فرا خواندند، گویی خودشان این کار را انجام دادند. قرطبی: 9/ 393.
پرسش: آیا کسی که منکر را بیاراید و بر آن تشویق کند و به سوی آن فرا خواند، همانند فاعل منکر به شمار میرود؟
وَكَذَٰلِكَ زَيَّنَ لِكَثِيرٖ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ قَتۡلَ أَوۡلَٰدِهِمۡ شُرَكَآؤُهُمۡ لِيُرۡدُوهُمۡ وَلِيَلۡبِسُواْ عَلَيۡهِمۡ دِينَهُمۡۖ وَلَوۡ شَآءَ ٱللَّهُ مَا فَعَلُوهُۖ فَذَرۡهُمۡ وَمَا يَفۡتَرُونَ ١٣٧
فرزندانشان را با زنده به گور کردن میکشتند و برای معبودها قربانی و ذبح میکردند. منظور از شرکایشان در اینجا، شیاطین یا عبادتکنندگان معبودها هستند. ﴿لِيُرۡدُوهُمۡ﴾ یعنی تا آنان را هلاک کند. این فعل از ریشۀ «ردی» به معنای هلاکت است. ابن جزی: 1/ 287.
پرسش: بر اساس آیه، یکی از بخششهای الله تعالی بر ما به سبب دین اسلام را بیان کنید.
وَكَذَٰلِكَ زَيَّنَ لِكَثِيرٖ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ قَتۡلَ أَوۡلَٰدِهِمۡ شُرَكَآؤُهُمۡ لِيُرۡدُوهُمۡ وَلِيَلۡبِسُواْ عَلَيۡهِمۡ دِينَهُمۡۖ وَلَوۡ شَآءَ ٱللَّهُ مَا فَعَلُوهُۖ فَذَرۡهُمۡ وَمَا يَفۡتَرُونَ ١٣٧
منظور از شریکان در اینجا عبارت است از: شیاطین، امر کنندگان به این کار، تزیینکنندگان آن، و نیز انسانهایی که آن را عصر به عصر حمل میکنند؛ زیرا تمام آنها در قبح و تبعات این کار در آخرت مشترک هستند. ابن عطیه: 2/ 349.
پرسش: انسان چه زمانی شریک شیطان میشود؟