قرآن
ﮐ
ﰽ
ﭗ ﭘ ﭙ ﭚ ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ
ﭡ ﭢ ﭣ ﭤ ﭥ ﭦ ﭧ ١٢٢ ١٢٢ ﭩ ﭪ
ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ
ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ ﭺ ﭻ ﭼ ﭽ ١٢٣ ١٢٣ ﭿ
ﮀ ﮁ ﮂ ﮃ ﮄ ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ
ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ١٢٤ ١٢٤ ﮐ
ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ ﮘ ﮙ
ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ ١٢٥ ١٢٥ ﮣ
ﮤ ﮥ ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ
ﮯ ١٢٦ ١٢٦ ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ ﯗ ﯘ
ﯙ ﯚ ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ ﯟ ﯠ ﯡ
ﯢ ﯣ ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ ﯪ
ﯫ ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ﯱ ﯲ
ﯳ ﯴ ﯵ ﯶ ﯷ ﯸ ﯹ ﯺ ﯻ ١٢٧ ١٢٧
وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ سَنُدۡخِلُهُمۡ جَنَّٰتٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقّٗاۚ وَمَنۡ أَصۡدَقُ مِنَ ٱللَّهِ قِيلٗا ١٢٢
در بهشت نعمتهایی وجود دارد که هیچ چشمی ندیده، هیچ گوشی نشنیده و بر قلب هیچ انسانی خطور نکرده است؛ از جمله: انواع خوراکیها و آشامیدنیهای لذیذ، مناظر بدیع، همسران زیبا، قصرها، اتاقهای آراسته، درختهايی با شاخههای پربار و در دسترس، میوههای شگفتانگیز، صداهای گوشنواز، نعمتهای کامل، دیدار با دوستان و بیان نعمتی که در باغهای بهشت برایشان وجود دارد و بزرگتر و والاتر از تمام موارد مذکور، خوشنودی و رضایت الله است که نصیب آنان میشود؛ ارواح با نزدیک شدن به الله، و چشمها با دیدن او تعالی و گوشها به شنیدن سخنانش، به اوج لذّت و سرور میرسند که تمام نعمتهای دیگر را از یادشان میبرد. سعدی: 205.
پرسش: در بهشت چه نعمتی وجود دارد که بهتر و خوشایندتر از خوراکیها و نوشیدنیهاست؟
مَن يَعۡمَلۡ سُوٓءٗا يُجۡزَ بِهِۦ وَلَا يَجِدۡ لَهُۥ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلِيّٗا وَلَا نَصِيرٗا ١٢٣ وَمَن يَعۡمَلۡ مِنَ ٱلصَّٰلِحَٰتِ مِن ذَكَرٍ أَوۡ أُنثَىٰ وَهُوَ مُؤۡمِنٞ فَأُوْلَٰٓئِكَ يَدۡخُلُونَ ٱلۡجَنَّةَ
﴿مَن يَعۡمَلۡ سُوٓءٗا يُجۡزَ بِهِۦ﴾ تهدیدی قطعی برای کافران، و تهدیدی مقید به مشیت الله در مورد مسلمانان است. ﴿وَمَن يَعۡمَلۡ مِنَ ٱلصَّٰلِحَٰتِ﴾ برای مهربانی به بندگان، «مِن» تبعیضی آمد؛ زیرا انسان نمیتواند تمام اعمال صالح را انجام دهد. ابن جزی: 1/ 211.
پرسش: آیا انجام تمام اعمال صالح برای ورود به بهشت شرط است؟ چرا؟
وَمَنۡ أَحۡسَنُ دِينٗا مِّمَّنۡ أَسۡلَمَ وَجۡهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٞ وَٱتَّبَعَ مِلَّةَ إِبۡرَٰهِيمَ حَنِيفٗاۗ
الله تعالی چون کمال اعتقاد را با صیغۀ ماضی بیان فرمود، استمرار و اعمال ظاهری را اینگونه در آن شرط گذاشت: ﴿وَهُوَ﴾ یعنی: در حالی که ﴿مُحۡسِنٞ﴾ یعنی: مومن و مراقب است و هرگز غفلت نمیکند، بلکه صفت احسان در او نهادینه شده است؛ زیرا الله را بهگونهای عبادت میکند که گویی او تعالی را میبیند. بقاعی: 2/ 324.
پرسش: چه کسی بهترین دین را دارد؟ چرا؟
وَمَنۡ أَحۡسَنُ دِينٗا مِّمَّنۡ أَسۡلَمَ وَجۡهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٞ
هیچ عملی بدون این دو شرط صحیح نیست؛ یعنی عمل باید خالص و درست انجام گیرد. خالص این است که برای الله باشد و درستی عمل نیز عبارت است از اینکه بر اساس شریعت انجام شود؛ یعنی ظاهر عمل با متابعت و باطن آن با اخلاص صحیح میشود و اگر یکی از این دو شرط وجود نداشت عمل فاسد است. به عبارتی، هر کس صفت اخلاص را نداشته باشد منافق است و اعمالش را به مردم مینمایاند، و هر کس از شریعت پیروی نکند گمراه و نادان است. ابن کثیر: 2/ 530.
پرسش: آیه به دو شرط پذیرش عمل دلالت دارد، این دو عمل چیست؟
وَمَنۡ أَحۡسَنُ دِينٗا مِّمَّنۡ أَسۡلَمَ وَجۡهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٞ وَٱتَّبَعَ مِلَّةَ إِبۡرَٰهِيمَ حَنِيفٗاۗ وَٱتَّخَذَ ٱللَّهُ إِبۡرَٰهِيمَ خَلِيلٗا ١٢٥
کسی که چهرهاش را تسلیم الله کرده، کسی است که نیتش را برای الله خالص گردانیده و با عمل خویش در جستجوی خوشنودی الله است. ابن تیمیه: 2/ 345.
پرسش: منظور از تسلیمکردن چهره به الله چیست؟
وَٱتَّخَذَ ٱللَّهُ إِبۡرَٰهِيمَ خَلِيلٗا ١٢٥
در این آیه، به پیروی از ابراهیم ÷ تشویق شده است؛ زیرا ایشان پیشوایی قابل پیروی است و به مقام و منزلتی رسید که بندگان در تلاش برای رسیدن به آن مقامِ مقرب هستند؛ یعنی به درجۀ «خُلَّت» که بالاترین مقام محبت است دست یافت. و ابراهیم ÷ به سبب اطاعت زیاد از پروردگارش به این مقام دست یافت. ابن کثیر: 1/ 530.
پرسش: ثمرۀ عملی توصیف ابراهیم ÷ به خُلَّت (دوستی خالص) چیست؟
وَأَن تَقُومُواْ لِلۡيَتَٰمَىٰ بِٱلۡقِسۡطِۚ
سرپرستی یتیمان با رعایت عدالت، شامل این موارد است: اجبار یتیمان بر اجرای دستورات الله و آنچه که بر بندگانش واجب گردانیده است؛ تحصیل مصالحِ دنیویِ آنان با افزودن بر اموالشان؛ و جستجوی بیشترین نفع مالی برای آنان؛ و نزدیک نشدن به اموالشان مگر به نیکوترین روش. و همچنان سرپرستان یتیمان به هیچ عنوان نباید مصلحت یتیمان را در امر ازدواج و امور مالی و غیره، نادیده بگیرند. الله تعالی از آنجا که نسبت به بندگانش بسیار مهربان است برای کسب مصالح کسانی که خودشان نمیتوانند مصلحت خویش را کسب کنند شدیداً تشویق کرده است. سعدی: 206.
پرسش: اجرای صحیح سرپرستی یتیمان، متضمن دو امر است. این دو امر چیست؟