قرآن
ﮏ
ﰼ
ﭙ ﭚ ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ ١٠١ ١٠١
ﭤ ﭥ ﭦ ﭧ ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ
ﭯ ١٠٢ ١٠٢ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ
ﭹ ﭺ ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ
ﮂ ﮃ ﮄ ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ ﮉ
ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ
ﮔ ١٠٣ ١٠٣ ﮖ ﮗ ﮘ ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ
ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ ﮢ ﮣ ﮤ ١٠٤ ١٠٤
ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ
ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ١٠٥ ١٠٥ ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ
ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ
ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ ١٠٦ ١٠٦ ﯪ ﯫ ﯬ
ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ﯱ ﯲ ﯳ ﯴ ١٠٧ ١٠٧ ﯶ ﯷ
ﯸ ﯹ ﯺ ﯻ ﯼ ﯽ ﯾ ﯿ ﰀ ﰁ ١٠٨ ١٠٨
يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱتَّقُواْ ٱللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِۦ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنتُم مُّسۡلِمُونَ ١٠٢
سلف، یعنی ابن مسعود س و دیگران، مانند حسن، عکرمه، قتاده، و مقاتل گفتهاند: «منظور از ﴿حَقَّ تُقَاتِهِۦ﴾، این است که فرمانبرداری شود و مورد نافرمانی قرار نگیرد، سپاسگزاری شود و مورد ناسپاسی قرار نگیرد، و یاد گردد و فراموش نشود». ابن تیمیه: 2/ 116.
پرسش: منظور از تقوای الله تعالی آنگونه که حق تقوایش است چیست؟
وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنتُم مُّسۡلِمُونَ ١٠٢
یعنی: همیشه و در حال صحت و سلامتی بر اسلام مراقبت کنید تا اینکه در حال مسلمانی بمیرید؛ زیرا یکی از سنتهای ذات کریم این است که به کرَم خویش، هر کسی را که بر چیزی زندگی کرده باشد بر همانچیز میمیراند، و هر کس بر چیزی بمیرد بر همانچیز حشر میشود. ابن کثیر: 1/ 366.
پرسش: چرا مهمترین واجب در زندگی انسان، مبادرت بر پایبندی بر اسلام و مراقبت از آن است؟
وَٱعۡتَصِمُواْ بِحَبۡلِ ٱللَّهِ جَمِيعٗا وَلَا تَفَرَّقُواْۚ
﴿جَمِيعٗا﴾: یعنی نگذارید که کسی از شما از آن فاصله بگیرد، بلکه هر گاه آگاه شدید كه كسی از این ریسمان- حتی به اندازۀ یک وجب- جدا شده است، او را به این ریسمان بازگردانید و کارش را به تأخیر نیندازید و از او غافل نشوید، وگرنه در این کار خلل وارد میشود و برای همیشه از آن بازمیمانید، بلکه همیشه و همگی با هم به ریسمان محکم الهی چنگ بزنید و هیچیک از دیگری جدا نشود. بقاعی: 2/ 131.
پرسش: واژۀ ﴿جَمِيعٗا﴾ در آیه چه دلالتی در امر به چنگزدن به ریسمان الهی دارد؟
وَٱعۡتَصِمُواْ بِحَبۡلِ ٱللَّهِ جَمِيعٗا وَلَا تَفَرَّقُواْۚ
این آیه بر تحریم اختلاف در فروع دلالت ندارد؛ زیرا اختلاف در فروع، از نوع اختلاف ممنوع و حرام نیست، و اختلاف حرام و ممنوع آن است که اتحاد و همبستگی [مسلمانان] را [برهم زند و آن را] دشوار کند. اختلاف در مسایل اجتهادی به سبب استخراج احکام و تفاصیل مفاهیم شرعی است و صحابه با وجود اینکه همواره در احکام رویدادها با یکدیگر اختلاف میورزیدند، با هم دوست و متحد بودند. قرطبی: 5/ 241.
پرسش: آیا هر اختلافِ دیدگاهی، پراکندگی و گروه گروه شدن مردم به شمار میرود؟
وَٱذۡكُرُواْ نِعۡمَتَ ٱللَّهِ عَلَيۡكُمۡ
آیه دلالت دارد بر اینکه الله دوست دارد بندگانش نعمت او را با قلب و زبان یاد کنند تا بر سپاسگزاری و محبت به او بیفزایند و در مقابل، او تعالی بیشتر به آنان احسان و بخشش کند. یکی از بزرگترین نعمتهای الله که یاد میشود نعمت هدایت به اسلام است. سعدی: 142.
پرسش: مومن چگونه نعمت پروردگارش را یاد میکند؟ این یادِ نعمت چه فایدهای دارد؟
وَلۡتَكُن مِّنكُمۡ أُمَّةٞ يَدۡعُونَ إِلَى ٱلۡخَيۡرِ وَيَأۡمُرُونَ بِٱلۡمَعۡرُوفِ وَيَنۡهَوۡنَ عَنِ ٱلۡمُنكَرِۚ وَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ ١٠٤
مردم در تغییر منکر و امر به معروف در چند مرتبه قرار دارند: سهم علما از امر به معروف و تغییر منکر عبارت است از آگاهسازی حکام و والیان و کشاندن آنان بر شاهراه علم؛ سهم والیان عبارت است از تغییر منکر بهوسیلۀ قدرت و تسلطشان... و سهم سایر مردم عبارت است از ارجاع امر به حکام و والیان بعد از اینکه نهی قولی را انجام دادند. آنچه گفته شد در مورد منکری است که استمرار دارد، اما اگر کسی شاهد وقوع منکری مانند دزدی و زنا به صورت ناگهانی بود باید بر اساس موقعیت و قدرت خودش آن را تغییر دهد. ابن عطیه: 1/ 486.
پرسش: مراتب مردم در امر به معروف و نهی از منکر را بیان کنید؟
وَأَمَّا ٱلَّذِينَ ٱبۡيَضَّتۡ وُجُوهُهُمۡ فَفِي رَحۡمَةِ ٱللَّهِۖ هُمۡ فِيهَا خَٰلِدُونَ ١٠٧
﴿فَفِي رَحۡمَةِ ٱللَّهِ﴾ یعنی بهشت؛ از محل به حال تعبیر شد...دلیل این طرز بیان آن است که بیان دارد مومن حتی اگر تمام عمرش را در طاعت الله بگذراند به نعمتهای بهشتی دست نمییابد مگر به رحمت الله تعالی. آلوسی: 4/ 26.
پرسش: چرا ورود به بهشت به رحمت تعبیر شد؟