قرآن
ﮠ
ﱈ
ﭞ ٩٩ ٩٩ ﭠ ﭡ ﭢ ﭣ ﭤ ﭥ ﭦ ﭧ
١٠٠ ١٠٠ ﭩ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ ﭰ ١٠١ ١٠١ ﭲ ﭳ
ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ ﭺ ١٠٢ ١٠٢ ﭼ
ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ ١٠٣ ١٠٣ ﮃ ﮄ ﮅ ﮆ ﮇ ﮈ
ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ١٠٤ ١٠٤ ﮐ ﮑ ﮒ
ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ١٠٥ ١٠٥ ﮘ ﮙ ﮚ ١٠٦ ١٠٦
ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ ١٠٧ ١٠٧ ﮣ ﮤ ﮥ
ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ
١٠٨ ١٠٨ ﯓ ﯔ ﯕ ﯖ ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ ﯛ ﯜ ﯝ
ﯞ ١٠٩ ١٠٩ ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ
ﯩ ١١٠ ١١٠ ﯫ ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ﯱ ﯲ ﯳ ﯴ
ﯵ ١١١ ١١١ ﯷ ﯸ ﯹ ﯺ ﯻ ﯼ ﯽ ﯾ
ﯿ ﰀ ﰁ ١١٢ ١١٢ ﰃ ﰄ ﰅ ﰆ ﰇ
ﰈ ﰉ ﰊ ﰋ ﰌ ﰍ ﰎ ﰏ ﰐ ١١٣ ١١٣
كَذَٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيۡكَ مِنۡ أَنۢبَآءِ مَا قَدۡ سَبَقَۚ وَقَدۡ ءَاتَيۡنَٰكَ مِن لَّدُنَّا ذِكۡرٗا ٩٩
هدف از بیان قصهها و اخبار امتها گذراندن وقت یا سرگرمی شنوندگان نیست، بلکه به هدف عبرت و موعظه و هشدار به مشرکان عرب حکایت شدهاند تا از این قصهها پند گیرند. ابن عاشور: 16/ 302.
پرسش: هدف از بیان قصهها در قرآن کریم چیست؟
وَقَدۡ ءَاتَيۡنَٰكَ مِن لَّدُنَّا ذِكۡرٗا ٩٩
﴿ذِكۡرٗا﴾ قرآن کریم است که اخبار گذشته و آینده را بیان میکند تا اسما و صفات کامل الهی، احکام مربوط به امر و نهی و جزا و پاداش را یادآوری و تبیین کند. سعدی: 512.
پرسش: چرا قرآن کریم، «ذکر» نامیده شده است؟
يَتَخَٰفَتُونَ بَيۡنَهُمۡ إِن لَّبِثۡتُمۡ إِلَّا عَشۡرٗا ١٠٣ نَّحۡنُ أَعۡلَمُ بِمَا يَقُولُونَ إِذۡ يَقُولُ أَمۡثَلُهُمۡ طَرِيقَةً إِن لَّبِثۡتُمۡ إِلَّا يَوۡمٗا ١٠٤
یعنی: مخفیانه به یکدیگر میگویند: در دنیا فقط به مدت ده شب درنگ کردید؛ زیرا مدت زمان ماندن در دنیا را اندک میدانند. بنابر قولی: مدت زمانِ ماندن در قبرها منظور آنان است. ﴿يَقُولُ أَمۡثَلُهُمۡ طَرِيقَةً إِن لَّبِثۡتُمۡ إِلَّا يَوۡمٗا﴾: یعنی: داناترینشان به امور میگوید فقط یک روز ماندهاید. و او این مدت را بسیار کمتر از دیگران دانست. ابن جزی: 2/ 24.
پرسش: آیه فوق چگونه بیانگر بیارزشی دنیاست؟
يَتَخَٰفَتُونَ بَيۡنَهُمۡ إِن لَّبِثۡتُمۡ إِلَّا عَشۡرٗا ١٠٣ نَّحۡنُ أَعۡلَمُ بِمَا يَقُولُونَ إِذۡ يَقُولُ أَمۡثَلُهُمۡ طَرِيقَةً إِن لَّبِثۡتُمۡ إِلَّا يَوۡمٗا ١٠٤
پشیمانی بزرگ منظور است، که این اوقاتِ کوتاه را تباه کردند و با غفلت گذراندند، از آنچه به نفعشان بود روی گرداندند و به دنبال ضرر و زیان خود برآمدند؛ اما اکنون مجازات و عذاب، حاضر شده و تهدید محقق گشته و چیزی جز پشیمانی و حسرت و افسوس باقی نمانده است!. سعدی: 513.
پرسش: این خبر در مورد عذاب گناهکاران، چه فایدهای در بر دارد؟
وَعَنَتِ ٱلۡوُجُوهُ لِلۡحَيِّ ٱلۡقَيُّومِۖ وَقَدۡ خَابَ مَنۡ حَمَلَ ظُلۡمٗا ١١١
واژۀ «وجوه» کنایه از مردم است؛ چون آثار و نشانههای خواری در صورت نمایان میشود. قرطبی: 14/ 142.
پرسش: چرا در آیه، کلمۀ «وجوه» بیان شد؟
وَمَن يَعۡمَلۡ مِنَ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَهُوَ مُؤۡمِنٞ فَلَا يَخَافُ ظُلۡمٗا وَلَا هَضۡمٗا ١١٢
زیرا عمل بدون ایمان پذیرفته نمیشود. قرطبی: 14/ 143.
پرسش: جایگاه و تاثیر ایمان را در پذیرش اعمال نیکو بیان کنید.
وَكَذَٰلِكَ أَنزَلۡنَٰهُ قُرۡءَانًا عَرَبِيّٗا وَصَرَّفۡنَا فِيهِ مِنَ ٱلۡوَعِيدِ لَعَلَّهُمۡ يَتَّقُونَ أَوۡ يُحۡدِثُ لَهُمۡ ذِكۡرٗا ١١٣
این صفت مفیدِ مدح است؛ زیرا زبان عربی از بلیغترین، فصیحترین و منسجمترین زبانهاست. ابن عاشور: 16/ 314.
پرسش: توصیف قرآن به عربی، چه نتیجه و فایدهای دارد؟