قرآن

حسرت: شدیدترین پشیمانی و اندوه به خاطر چیزی است که از دست رفته و جبران آن غیر ممکن است. انذار: اعلام همراه با تهدید است؛ یعنی مردم را از روز قیامت بترسان. روز قیامت به این سبب روز حسرت نامیده می‌شود که کافران در آن روز به شدت از تباه‌کردن اوقات‌شان پشیمان هستند و مومنان نیز به سبب کوتاهی‌هایی که از آنان سر زده است ابراز پشیمانی می‌کنند. شنقیطی: 3/ 422.
پرسش: چرا روز قیامت روز حسرت نامیده شد؟ و آیا این حسرت به کافران اختصاص دارد؟

صِدّیق: بسیار راستگو و پایدار در راستی. بنابر قولی: کسی که الله را در یگانگی‌اش، و پیامبران و رسولانش و رستاخیز را تصدیق و به اوامر عمل کند، صِدّیق است. بغوی: 3/ 88.
پرسش: بنده چگونه صِدّیق می‌شود؟

ابراهیم خلیل ÷ پدرش را به تدریج و به ترتيبِ آسانیِ روش‌ها دعوت داد؛ ابتدا پدرش را از علم خویش آگاه کرد و اظهار داشت که این امر باعث وجوبِ پیروی تو از من است، و اگر از من اطاعت کنی به راه راست هدایت می‌شوی. سپس او را از عبادت شیطان نهی و از زیان‌های این کار آگاه کرد؛ در ادامه پدرش را ترساند که اگر بر همین حالت باقی بماند عذاب و کیفر الله او را فرا گیرد، آن‌گاه یکی از دوستان شیطان می‌شود. سعدی: 495.
پرسش: تدریج در دعوت یکی از مهم‌ترین اموری است که دعوتگر باید به آن اهتمام ورزد. این نکته چگونه از قصۀ ابراهیم ÷ به دست می‌آید؟

این عبارت نوعی خطاب نرم و ملایم را به همراه دارد که بر کسی پوشیده نیست. ابراهیم ÷ نگفت: «ای پدر، من عالم هستم و تو جاهل هستی» یا نگفت: «تو هیچ علمی نداری»، بلکه مقتضای کلام او در برابر پدرش این است که هم من و هم تو علم داریم، اما علمی که به من رسیده به تو نرسیده است. سعدی: 494.
پرسش: دعوتگر از این آیه چه نکته‌ای برای به‌کارگیری در سخن‌گفتن با مردم هنگام دعوت برداشت می‌کند؟

بیان صفت ﴿عَصِيّٗا﴾ که یکی از صیغه‌های مبالغه در نافرمانی است، با افزودن فعل ﴿كَانَ﴾ به این سبب آمد تا دلالت کند شیطان هرگز از نافرمانی پروردگارش جدا نمی‌شود و این صفت در او نهادینه شده است. ابن عاشور: 16/ 117.
پرسش: چرا صفت ﴿عَصِيّٗا﴾ برای شیطان بیان شد؟

ابراهیم خلیل ÷ همانند روش بندگان رحمان در برابر سخن جاهلان، به پدرش پاسخ داد و او را سرزنش نکرد، صبر پیشه داشت و در برابر سخنان ناپسند پدرش مقابله به مثل نکرد بلکه گفت: ﴿سَلَٰمٌ عَلَيۡكَ﴾. سعدی: 495.
پرسش: دعوتگر به سوی الله در برابر آزارها و سخنان ناروا، چه واکنشی از خود نشان می‌دهد؟

دعوتگر اگر از پذیرش دعوت از سوی مَدعُوین نومید شود وظیفه دارد به اصلاح خودش بپردازد و امید پذیرش از جانب پروردگارش را داشته باشد و از شر و شروران دوری گزیند. سعدی: 495.
پرسش: دعوتگر در صورتی که مَدعُوین دعوتش را نپذیرفتند باید چه کاری انجام دهد؟