قرآن
ﮕ
ﱂ
ﭗ ﭘ ﭙ ﭚ ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ
٤١ ٤١ ﭢ ﭣ ﭤ ﭥ ﭦ ﭧ ﭨ
ﭩ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ
ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ
ﭷ ﭸ ﭹ ٤٢ ٤٢ ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ
ﮁ ﮂ ﮃ ﮄ ﮅ ﮆ ﮇ
٤٣ ٤٣ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ﮏ ﮐ
ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ ٤٤ ٤٤
ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ
ﮡ ﮢ ﮣ ﮤ ﮥ ﮦ ٤٥ ٤٥ ﮨ ﮩ
ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ ﮯ ﮰ ﮱ ﯓ
ﯔ ﯕ ﯖ ﯗ ﯘ ٤٦ ٤٦ ﯚ ﯛ ﯜ
ﯝ ﯞ ﯟ ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ
ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ ﯪ ﯫ ٤٧ ٤٧
ٱنفِرُواْ خِفَافٗا وَثِقَالٗا وَجَٰهِدُواْ بِأَمۡوَٰلِكُمۡ وَأَنفُسِكُمۡ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِۚ ذَٰلِكُمۡ خَيۡرٞ لَّكُمۡ إِن كُنتُمۡ تَعۡلَمُونَ ٤١
جهاد مالی بر جهاد جانی مقدم است؛ چنانکه الله تعالی میفرماید: ﴿وَجَٰهِدُواْ بِأَمۡوَٰلِكُمۡ وَأَنفُسِكُمۡ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ﴾ زیرا کسی که با مالش جهاد میکند واقعاً مالش را برای الله هزینه کرده است، اما کسی که با جانش جهاد میکند امید نجات [جانش را] دارد. ابن تیمیه: 3/ 373.
پرسش: اهمیت جهاد با مال را بر اساس آیه توضیح دهید.
وَجَٰهِدُواْ بِأَمۡوَٰلِكُمۡ وَأَنفُسِكُمۡ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِۚ ذَٰلِكُمۡ خَيۡرٞ لَّكُمۡ إِن كُنتُمۡ تَعۡلَمُونَ ٤١
یعنی این کار در دنیا و آخرت برایتان بهتر است؛ زیرا شما بر اثر انفاق خسارت اندکی میبینید و در مقابل، الله تعالی در دنیا اموال دشمنتان را به عنوان غنیمت به شما میدهد و در آخرت نیز هدیه و بخششی برایتان ذخیره میگرداند. ابن کثیر: 2/ 344.
پرسش: با ذکر مثال توضیح دهید که جهاد هم از نظر دنیوی و هم از نظر اخروی نیکوست.
عَفَا ٱللَّهُ عَنكَ لِمَ أَذِنتَ لَهُمۡ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكَ ٱلَّذِينَ صَدَقُواْ وَتَعۡلَمَ ٱلۡكَٰذِبِينَ ٤٣
سُفیان بن عُیَینه میگوید: به لطف الهی بنگرید که در ابتدا و قبل از اینکه پیامبر ج را به سبب گناه سرزنش کند، عفو را بیان میکند. بغوی: 2/ 289.
پرسش: ادبِ سرزنش کردن را چگونه از اسلوب قرآن کریم بیاموزیم؟
لَا يَسۡتَـٔۡذِنُكَ ٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ أَن يُجَٰهِدُواْ بِأَمۡوَٰلِهِمۡ وَأَنفُسِهِمۡۗ
خبر داد از اینکه مومنان به الله و روز آخرت، برای نرفتن به جهاد با اموال و جانهایشان اجازه نمیگیرند؛ زیرا تمایل آنان بر کار خیر و ایمان، آنان را به جهاد میکشاند بدون اینکه نیاز به تشویق داشته باشند، چه رسد به اینکه بدون عذر، اجازۀ نرفتن به جهاد را بگیرند. سعدی: 338- 339.
پرسش: چرا مومنان واقعی برای نرفتن به جهاد عذر نمیآورند؟
وَلَوۡ أَرَادُواْ ٱلۡخُرُوجَ لَأَعَدُّواْ لَهُۥ عُدَّةٗ وَلَٰكِن كَرِهَ ٱللَّهُ ٱنۢبِعَاثَهُمۡ فَثَبَّطَهُمۡ وَقِيلَ ٱقۡعُدُواْ مَعَ ٱلۡقَٰعِدِينَ ٤٦
یعنی اگر ارادۀ رفتن به جهاد را داشتند قطعاً ساز و برگ سفر را مهيا میكردند؛ پس عدم آمادگی آنان به ارادۀ آنان بر بازماندن دلالت دارد. قرطبی: 10/ 229.
پرسش: نشانۀ راستی در ارادۀ انجامِ عبادت چیست؟
لَوۡ خَرَجُواْ فِيكُم مَّا زَادُوكُمۡ إِلَّا خَبَالٗا وَلَأَوۡضَعُواْ خِلَٰلَكُمۡ يَبۡغُونَكُمُ ٱلۡفِتۡنَةَ وَفِيكُمۡ سَمَّٰعُونَ لَهُمۡۗ وَٱللَّهُ عَلِيمُۢ بِٱلظَّٰلِمِينَ ٤٧
﴿لَوۡ خَرَجُواْ﴾ یعنی [اگر] منافقان [خارج میشدند] ﴿فِيكُم﴾ یعنی همراه شما ﴿مَّا زَادُوكُمۡ إِلَّا خَبَالٗا﴾ یعنی [جز] فساد و شر [برایتان به بار نمیآوردند]. فساد به معنای ایجاد ترس و سستی میان مومنان با ایجاد رعب و وحشت و بزرگنمایی امور است. ﴿وَلَأَوۡضَعُواْ﴾ میشتابند ﴿خِلَٰلَكُمۡ﴾ یعنی میان شما؛ با افکندن دشمنی و کینه بر اثر سخنچینی و نقل سخن. بغوی: 2/ 289.
پرسش: تاثیر منافقان در خبرچینی و برپایی فساد را توضیح دهید.
وَفِيكُمۡ سَمَّٰعُونَ لَهُمۡۗ وَٱللَّهُ عَلِيمُۢ بِٱلظَّٰلِمِينَ ٤٧
خبر داد از اینکه در میان مومنان کسانی هستند که درخواست منافقان را اجابت میکنند و سخنشان را میپذیرند؛ از آنجا که این امر در دوران پیامبر ج روی داده است، در دوران پس از او به طریق اولی بعضی از مومنان سخن بعضی منافقان را میپذیرند. ابن تیمیه: 3/ 374.
پرسش: آیا خطر نفاق، مخصوص زمان پیامبر ج است؟ توضیح دهید.