قرآن
ﮕ
ﱂ
ﭙ ﭚ ٢١ ٢١ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ ﭣ
ﭤ ٢٢ ٢٢ ﭦ ﭧ ﭨ ﭩ ﭪ ﭫ
ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ
ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ ٢٣ ٢٣ ﭻ ﭼ
ﭽ ﭾ ﭿ ﮀ ﮁ
ﮂ ﮃ ﮄ ﮅ ﮆ
ﮇ ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ
ﮎ ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ
ﮖ ﮗ ﮘ ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ٢٤ ٢٤ ﮞ ﮟ
ﮠ ﮡ ﮢ ﮣ ﮤ ﮥ ﮦ ﮧ
ﮨ ﮩ ﮪ ﮫ ﮬ ﮭ ﮮ
ﮯ ﮰ ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ٢٥ ٢٥ ﯗ ﯘ ﯙ
ﯚ ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ ﯟ ﯠ
ﯡ ﯢ ﯣ ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ ﯩ ٢٦ ٢٦
يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَتَّخِذُوٓاْ ءَابَآءَكُمۡ وَإِخۡوَٰنَكُمۡ أَوۡلِيَآءَ إِنِ ٱسۡتَحَبُّواْ ٱلۡكُفۡرَ عَلَى ٱلۡإِيمَٰنِۚ
ا تَتَّخِذُوٓاْ ءَابَآءَكُمۡ وَإِخۡوَٰنَكُمۡ﴾ یعنی نزدیکترین افراد به شما، پس دیگران را به طریق اولی به دوستی نگیرید، ﴿إِنِ ٱسۡتَحَبُّواْ ٱلۡكُفۡرَ عَلَى ٱلۡإِيمَٰنِ﴾ یعنی با رضایت و محبت، کفر را بر ایمان ترجیح دهند و برگزینند. سعدی: 332.
پرسش: چرا الله تعالی در این آیه فقط پدران و برادران را بیان کرد؟
قُلۡ إِن كَانَ ءَابَآؤُكُمۡ وَأَبۡنَآؤُكُمۡ وَإِخۡوَٰنُكُمۡ وَأَزۡوَٰجُكُمۡ وَعَشِيرَتُكُمۡ وَأَمۡوَٰلٌ ٱقۡتَرَفۡتُمُوهَا وَتِجَٰرَةٞ تَخۡشَوۡنَ كَسَادَهَا وَمَسَٰكِنُ تَرۡضَوۡنَهَآ أَحَبَّ إِلَيۡكُم مِّنَ ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ وَجِهَادٖ فِي سَبِيلِهِۦ فَتَرَبَّصُواْ حَتَّىٰ يَأۡتِيَ ٱللَّهُ بِأَمۡرِهِۦۗ وَٱللَّهُ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلۡفَٰسِقِينَ ٢٤
تهدیدی است برای کسی که خانواده یا مال یا مسکنش را بر هجرت و جهاد ترجیح دهد. ابن جزی: 1/ 354.
پرسش: خطر زیاد محبت خانواده و مال و مسکن چیست؟
قُلۡ إِن كَانَ ءَابَآؤُكُمۡ وَأَبۡنَآؤُكُمۡ وَإِخۡوَٰنُكُمۡ وَأَزۡوَٰجُكُمۡ وَعَشِيرَتُكُمۡ وَأَمۡوَٰلٌ ٱقۡتَرَفۡتُمُوهَا وَتِجَٰرَةٞ تَخۡشَوۡنَ كَسَادَهَا وَمَسَٰكِنُ تَرۡضَوۡنَهَآ أَحَبَّ إِلَيۡكُم مِّنَ ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ وَجِهَادٖ فِي سَبِيلِهِۦ فَتَرَبَّصُواْ حَتَّىٰ يَأۡتِيَ ٱللَّهُ بِأَمۡرِهِۦۗ وَٱللَّهُ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلۡفَٰسِقِينَ ٢٤
این آیه بزرگترین دلیل بر وجوب محبت الله و رسولش و مقدمداشتن آن بر محبت هر چیز دیگر است... نشانۀ این محبت آن است که: اگر دو امر بر انسان عرضه شد که یکی از آن دو را الله و رسولش دوست دارند و خودش هیچ تمایلی به آن ندارد، و امر دیگر را خودش میخواهد و میپسندد اما خواستههای الله و رسولش را از بین میبرد یا از آن میکاهد، در این صورت اگر آنچه را که خودش میخواهد بر آنچه که الله میپسندد ترجیح دهد، ستمکار است و امری را که بر او واجب بوده، ترک کرده است. سعدی: 332.
پرسش: محبت الله و رسولش چه زمانی بر بنده آشکار میشود؟
أَحَبَّ إِلَيۡكُم مِّنَ ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ وَجِهَادٖ فِي سَبِيلِهِۦ فَتَرَبَّصُواْ حَتَّىٰ يَأۡتِيَ ٱللَّهُ بِأَمۡرِهِۦۗ وَٱللَّهُ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلۡفَٰسِقِينَ ٢٤
از میان تمام آنچه که الله دوست دارد فقط جهاد ذکر شد تا جایگاه بالای آن مشخص گردد و نیز به این سبب که جهاد، سببِ بهمخاطره انداختن جان و مصرف مال و جدایی از خواستهها است، باعث شده که بیش از هر کار دیگری ترک شود؛ بهخصوص اینکه این سوره پس از غزوۀ تبوک که بسیاری از منافقان و برخی از مسلمانان از آن بازماندند نازل شد. ابن عاشور: 10/ 153.
پرسش: در این آیه چرا فقط جهاد بیان شد؟
لَقَدۡ نَصَرَكُمُ ٱللَّهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٖ
الله تعالی بخشش و احسان خویش به مومنان را در پیروزگرداندنشان بیان میکند كه در مواضع زیادی از غزواتشان همراه رسولش به آنان عنايت فرمود، و اینکه این پیروزیها از جانب الله تعالی و با تأیید و تقدیر او بوده است نه به سبب افراد و تجهیزاتشان. همچنین به آنان خبر میدهد که پیروزی فقط از جانب الله است. ابن کثیر: 2/ 328.
پرسش: از نسبت دادنِ پیروزی به الله سبحانه و تعالی چه فایدهای به دست میآید؟
وَيَوۡمَ حُنَيۡنٍ إِذۡ أَعۡجَبَتۡكُمۡ كَثۡرَتُكُمۡ فَلَمۡ تُغۡنِ عَنكُمۡ شَيۡٔٗا وَضَاقَتۡ عَلَيۡكُمُ ٱلۡأَرۡضُ بِمَا رَحُبَتۡ ثُمَّ وَلَّيۡتُم مُّدۡبِرِينَ ٢٥
مسلمانان در روز حُنَین دوازده هزار نفر بودند. برخی از آنان گفتند: امروز، ديگر به سبب کمیِ افراد مغلوب نخواهیم شد. اما الله خواست ناتوانی آنان را آشکار گرداند؛ پس مردم از نزد رسول الله ج گریختند تا اینکه شمار اندکی کنار او باقی ماندند، آنگاه رسول الله ج از الله تعالی یاری خواست و مشتی خاک برگرفت و به صورت کافران پاشید، و فرمود: «شَاهَتِ الْوُجُوهُ» [صحیح مسلم: 1777] «این چهرهها زشت باد». سپس یارانش را صدا زد که بازگشتند و الله کافران را شکست داد. ابن جزی: 1/ 354.
پرسش: در این آیه، نکتهای تربیتی برای امت به طور عام و برای مجاهدان به طور خاص وجود دارد. این نکته را توضیح دهید.
وَيَوۡمَ حُنَيۡنٍ إِذۡ أَعۡجَبَتۡكُمۡ كَثۡرَتُكُمۡ فَلَمۡ تُغۡنِ عَنكُمۡ شَيۡـٔٗا وَضَاقَتۡ عَلَيۡكُمُ ٱلۡأَرۡضُ بِمَا رَحُبَتۡ ثُمَّ وَلَّيۡتُم مُّدۡبِرِينَ ٢٥
در روز حُنَین برخی از مسلمانان گفتند: امروز، دیگر به سبب کمبود افراد شکست نخواهیم خورد، پس به این سخن واگذار شدند و چنانکه بیان شد در ابتدای کارزار شکست خوردند تا اینکه دوباره بازگشتند. بغوی: 10/ 149.
پرسش: مغرورشدن به نفس و امکانات، چه خطری بر افراد و گروهها دارد؟