قرآن

مومنان صالح وقتی با انتخاب ایمان و تقوا، پروردگارشان را به دوستی گرفتند و با دیگران که هیچ سود و زیانی نمی‌رسانند دوستی نکردند، الله نیز آنان را به دوستی برگزید و به آنان مهربانی کرد و بر آن‌چه که خیر و مصلحت دینی و دنیوی‌شان قرار دارد به آنان یاری رساند، و به سبب ایمان‌شان، تمام امور ناگوار را از آنان دفع کرد. سعدی: 312.
پرسش: انسان چگونه در زمرۀ کسانی قرار می‌گیرد که الله تعالی آنان را به دوستی برمی‌گزیند و از آنان محافظت و دفاع می‌کند؟

اگر کسی رفتار نابخردانه‌ای با تو داشت مقابله به مثل نکن. بغوی: 2/ 184.
پرسش: اگر کسی نسبت به تو بی‌ادبی کرد و به‌ناحق دشنام داد، چه عکس‌العملی نشان می‌دهی؟

نزغ شیطان یعنی: وسوسۀ او با ایجاد شک در حق، و امر كردن به گناهان، یا برانگیختن خشم. الله تعالی دستور داده که در چنین حالتی از شر شیطان به او تعالی پناه ببریم؛ چنان‌که در حدیث چنین آمده است: شخصی به شدت خشمگین شد، رسول الله ج فرمود: «إِنِّي لَأَعْلَمُ كَلِمَةً لَوْ قَالَهَا لَذَهَبَ ذَا عَنْهُ: أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ» [صحیح بخاری: 3282، 6048، 6115؛ صحیح مسلم: 2610] «گفتاری را می‌دانم که اگر آن را بگوید خشمش از بین می‌رود: أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ». ابن جزی: 1/ 335.
پرسش: چند مورد از وسوسه‌های شیطان را بیان کنید.

﴿فَٱسۡتَعِذۡ بِٱللَّهِ﴾ یعنی رهایی از وسوسۀ شیطان را از الله بخواه؛ زیرا الله فرمان داده که برای دفع وسوسه، به او تعالی رجوع و پناه برده شود. قرطبی: 9/ 423.
پرسش: انسان مؤمن چگونه طبق راهنمایی قرآن، وسوسه‌های شیطان را از خود دور می‌کند؟

یعنی: با پندگرفتن و تفکر، مواضع خطاهای خویش را می‌بینند. سدی گفته است: وقتی که بلغزند توبه می‌کنند. بغوی: 2/ 185.
پرسش: انسان مؤمن وقتی مرتکب گناهی شود چه حالتی برایش ایجاد می‌گردد؟

سعید بن جبیر می‌گوید: کسی منظور است که هنگام خشم، الله را به یاد می‌آورد؛ آن‌گاه خشمش فروکش می‌کند. لیث از مجاهد چنین نقل کرده است: کسی منظور است که تصمیم بر انجام گناه می‌گیرد، آن‌گاه الله را به یاد می‌آورد و گناه را رها می‌کند. ابن تیمیه: 3/ 239.
پرسش: منظور از ﴿إِذَا مَسَّهُمۡ طَٰٓئِفٞ مِّنَ ٱلشَّيۡطَٰنِ تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبۡصِرُونَ﴾ چه کسانی هستند؟

این امر، از آدابی است که بنده باید به طور شایسته آن را رعایت کند؛ یعنی: ذکر زیاد الله در اوقات شب و روز- به‌خصوص در دو طرف روز- با اخلاص و خشوع و فروتنی، آرام و فروتن، سازگاری قلب و زبان هنگام ذکر، با ادب و وقار، با توجه به دعا و ذکر، و با حضور قلب و عدم غفلت؛ زیرا الله دعای کسی را که قلبی غافل دارد نمی‌پذیرد. سعدی: 314.
پرسش: آیه بر یکی از اسباب مهم پذیرش دعا و ذکر دلالت دارد. این مورد چیست؟