قرآن

کافران ستم‌های بزرگ و مختلفی مرتکب شدند: ستم تجاوز بر حرمت پروردگار با گفتن دروغ در صفاتش؛ آن‌گاه که ادعا کردند شریکانی در ربوبیت دارد، بستن این دروغ که الله آن‌ها را بر انجام کار باطل‌شان دستور داده است، ستم به رسول با تکذیب او، ستم به قرآن با باطل دانستن آن، ستم به مومنان با آزار و اذیت، ستم به حقایق عالم با تحریف و فاسدکردن آن‌ها، و ستم به خودشان با افکندن خویش در عذاب همیشگی. ابن عاشور: 24/ 5.
پرسش: برخی از ستم‌هایی را که باعث شد مشرکان ستمکارترین مردم نامیده شوند نام ببرید؟

تمام صفات تقوا به سخن راست و تصدیق آن بازمی‌گردد. سعدی: 724.
پرسش: تقوا چه رابطه‌ای با سخن راست و تصدیق آن دارد؟

نسبت دادنِ صفت عبودیت به رسول و اضافه‌کردن آن به ضمیر جلاله، بیانگر بزرگی و احترام پیامبر است و این حقیقت را اظهار می‌کند که الله او را به دشمنانش تحویل نمی‌دهد. ابن عاشور: 24/ 13.
پرسش: با توجه به آیه توضیح دهید که الله تعالی چگونه پیامبرش را بزرگ و گرامی داشت؟

عبارت ﴿أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِكَافٍ عَبۡدَهُۥ﴾ سبب تقویت نفس پیامبر ج است؛ زیرا کافران قریش، او را از بت‌ها ترساندند و گفتند: ای محمد تو به بت‌ها ناسزا می‌گویی و ما می‌ترسیم که دیوانگی یا آسیبی به تو وارد کنند. آیه در این مورد نازل شد. ابن عطیه: 4/ 532.
پرسش: با توجه به آیه توضیح دهید که مومن وقتی با مخلوقات ترسانده می‌شود باید چه موضعی اتخاذ کند؟

وقتی به دو صفت مذکور برای الله اقرار داشتند قطعاً باید می‌دانستند که ذات نیرومند و شکست‌ناپذیر، برای بنده‌اش کافی است، یعنی هیچ‌کس نمی‌تواند آسیبی به بنده‌اش برساند و از کسانی که قصد آزار به بنده‌اش را دارند انتقام می‌گیرد. ابن عاشور: 24/ 15.
پرسش: چرا آیه با دو صفت ﴿بِعَزِيزٖ ذِي ٱنتِقَامٖ﴾ پایان یافت؟

پس از این‌که الله تعالی آنان را به بهترین وجه اندرز داد و واضح‌ترین دلایل را برای‌شان عرضه کرد و رسولش را به محکم‌ترین روش فرستاد، کاملا مناسب بود به رسولش امر کند از دشمنی با آنان دست بردارد و آنان را از زیان‌هایی که برای‌شان آماده شده است باخبر سازد. ابن عاشور: 24/ 19.
پرسش: چه ارتباطی میان این آیات و آیات قبلی وجود دارد؟

﴿عَذَابٞ يُخۡزِيهِ﴾ یعنی: با قتل و اسارت و گرسنگی و قحطی، او را خوار می‌سازد و غرورش را در هم می‌شکند. این عذاب در مکه و بدر به مشرکان رسیده است. اما منظور از عذاب مذکور در عبارت ﴿وَيَحِلُّ عَلَيۡهِ عَذَابٞ مُّقِيمٌ﴾ عذاب جهنم در آخرت است. از هر دو عذاب به الله پناه می‌بریم: عذاب خوارکننده در زندگی دنیا و عذاب آتش جهنم در سرای آخرت. جزائری: 4/ 490.
پرسش: چه تفاوتی میان عذاب خزی و عذاب مقیم وجود دارد؟