قرآن
ﮡ
ﱉ
ﮡ
ﭙ ﭚ ﭛ ﭜ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ﭢ
ﭣ ٢ ٢ ﭥ ﭦ ﭧ ﭨ ﭩ ﭪ
ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ
ﭵ ٣ ٣ ﭷ ﭸ ﭹ ﭺ ﭻ ﭼ ﭽ ﭾ
ﭿ ﮀ ﮁ ٤ ٤ ﮃ ﮄ ﮅ ﮆ ﮇ
ﮈ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ﮏ ﮐ
٥ ٥ ﮒ ﮓ ﮔ ﮕ ﮖ ﮗ ﮘ ﮙ ﮚ
٦ ٦ ﮜ ﮝ ﮞ ﮟ ﮠ ﮡ ﮢ ﮣ ﮤ ﮥ
ﮦ ﮧ ﮨ ﮩ ﮪ ٧ ٧ ﮬ ﮭ ﮮ
ﮯ ﮰ ﮱ ﯓ ﯔ ﯕ ٨ ٨ ﯗ ﯘ
ﯙ ﯚ ﯛ ﯜ ﯝ ﯞ ٩ ٩
ﯠ ﯡ ﯢ ﯣ ﯤ ﯥ ﯦ ﯧ ﯨ ١٠ ١٠
ٱقۡتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمۡ وَهُمۡ فِي غَفۡلَةٖ مُّعۡرِضُونَ ١
کسی که بداند قیامت نزدیک است، آرزوهایش کوتاه میشود، به توبه متمایل میگردد و به دنیا اعتماد و تکیه نمیکند؛ زیرا هر آنچه آمده باشد، قطعا از بین میرود، هر چیزی که آمدنی باشد، نزدیک است و مرگ قطعاً فرا میرسد و اجل هر انسانی برپایی قیامت اوست. اگر مدتی را که از ابتدای خلقت سپری شده محاسبه شود زمان باقیمانده تا قیامت، نزدیک به نظر میرسد و باقیماندۀ عمر دنیا، کمتر از مدتی است که گذشته است. قرطبی: 14/ 171.
پرسش: چرا الله تعالی نزدیکی قیامت را به ما یادآوری میکند؟ این یادآوری چه تاثیری بر فرد مؤمن دارد؟
لَاهِيَةٗ قُلُوبُهُمۡۗ
یعنی دلهایشان غافل است. میفرماید: این قوم قرآن را نمیشنوند مگر اینکه در حال بازی هستند، دلهایشان از آن غافل است، به حکمتهایش نمیاندیشند و در دلایل و براهینی که الله تعالی در این قرآن بر آنان بیان کرده است، تفکر نمیکنند. طبری: ١٨/٤١٠.
پرسش: کسی که در آیات قرآن تدبر نکند، با چه صفتی توصیف میشود؟
فَسۡـَٔلُوٓاْ أَهۡلَ ٱلذِّكۡرِ إِن كُنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ ٧
چون آموزش و یاددهی و پاسخ بر اساس آنچه آموختند، بر آنان واجب است، فرمان داده شد که از این افراد سؤال شود. سعدی: ٥١٩.
پرسش: حقوق جامعه بر عالمان و فراگیران دانش چیست؟
فَسۡـَٔلُوٓاْ أَهۡلَ ٱلذِّكۡرِ إِن كُنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ ٧
اینکه الله تعالی فرمود از اهل ذکر و علم بپرسید، نشان میدهد که نباید از کسی که به جهل و بیعلمی مشهور است، سؤال شود و نیز جایز نیست که چنین فردی مسئولیت پاسخ به سؤالات مردم را بر عهده بگیرد. سعدی: 519.
پرسش: دلیل و حجت زمانی صورت میگیرد که از فردی دارای صفتی معین سؤال شود، این صفت و ویژگی مشخص را نام ببرید.
فَسۡـَٔلُوٓاْ أَهۡلَ ٱلذِّكۡرِ إِن كُنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ ٧
علما اجماع دارند که مردم عادی باید از عالمان[دین]شان پیروی کنند. همچنین مخاطب الله تعالی در اینکه میفرماید: ﴿فَسَۡٔلُوٓاْ﴾ مردمِ عوام هستند. قرطبی: ١٤/١٧٩.
پرسش: انسان عامّی و غیر عالم چه تکلیفی دارد؟
لَقَدۡ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكُمۡ كِتَٰبٗا فِيهِ ذِكۡرُكُمۡۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ ١٠
﴿ذِكۡرُكُمۡ﴾ یعنی: مایۀ برتری، فخر و ارزش شماست؛ که اگر اخبار راستین آن را به یاد آورید و به آن معتقد باشید و دستوراتش را اجرا کنید و از حرامهایش دوری گزینید، بر قدر و منزلت شما میافزاید. سعدی: 519.
پرسش: قرآن در چه صورتی مایۀ برتری، عزت و ارزش مسلمانان میگردد؟
لَقَدۡ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكُمۡ كِتَٰبٗا فِيهِ ذِكۡرُكُمۡۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ ١٠
نکرهآوردن ﴿كِتَٰبٗا﴾ به قصد تعظیم است تا اشاره کند [که قرآن] دارای دو ویژگی مهم است: یعنی مایۀ هدایت و نیز نشانه و معجزه پیامبر ج است و هیچکس نمیتواند مانند یا کمی شبیه آن را بیاورد. ابن عاشور: 17/ 22.
پرسش: چرا واژۀ ﴿كِتَٰبٗا﴾ در آیه به صورت نکره بیان شد؟